Sluiten we dit goed gevuld actiejaar feestelijk af!

En wel op vrijdag 31 augustus om 16 uur. Eerst overlopen we nog eens de acties van Oxfam, nadien schuiven we aan voor een feestelijke barbecue!

Het programma :

-       Van 16u tot 17u : Foto’s, getuigenissen, anecdotes,… en een gezamelijke evaluatie van onze acties op de festivals.

Dit deel van het programma is zeker voor hen die deelnamen aan de festivalcampagne een must ! Anderen zijn uiteraard meer dan welkom of mogen later aansluiten.

-       Van 17u30 tot 18u30 : Onze volgende afspraken met Oxfam-in-Actie : Good Food March, Sing for the Climate en Grow week.

-       Vanaf 19u30 : barbecue en samen vrolijk feesten !

Afspraakplaats : Oxfam-Solidariteit, Vierwindenstraat 60 in Molenbeek (metrostation Zwarte Vijvers).

Gelieve mij te laten weten of je komt en om welk uur : cvo(at)oxfamsol.be

Tot dan!
Coralie

Share

Fêtons une année et un été pleins d’actions militantes!

Rejoins-nous le vendredi 31 août à 16h pour parler des actions Oxfam passées et à venir suivi d’un petit barbecue festif.

Au programme :

-       De 16h à 17h : Récits, photos et évaluation commune de notre présence sur les festivals.

Vous avez pris part aux festivals avec Oxfam ? Cette activité est faite pour vous ! Si vous n’avez pas pu nous rejoindre cet été, vous pouvez nous rejoindre à 17h15 pour la suite du programme.

-       De 17h30 à 18h30 : Les prochains rendez-vous d’Oxfam-en-Action : Good Food March, Sing for the Climate et Grow week.

-       A partir de 19h30: Barbecue et folle soirée !

Rendez-vous chez Oxfam-Solidarité, 60 rue des quatre-vents à 1080 Molenbeek (métro étang noirs)

Envie de nous rejoindre, envoie moi un petit mail : cvo(at)oxfamsol.be

A bientôt,
Coralie

Share

Blij dat ik erbij was!

Ik was deze zomer ook op het festival van Dour. Niet voor de muziek maar vooral om festivalbezoekers te vertellen over de GROEIcampagne van Oxfam. Ik wilde hen uitnodigen op de foto te gaan om symbolisch te protesteren tegen landroof.

Samen met mijn vriend François spoorde ik van Soignies naar Dour in een trein vol festivalgangers. Ter plaatse kregen we een pasje en we konden eerst een hapje eten bij de Oxfam-stand. Dan vlogen we er samen in. Wie de eerste dag van een festival meewerkt, heeft het voordeel dat de bezoekers nog fris, boordevol enthousiasme en zeer geïnteresseerd zijn. Het terrein is nog ‘proper’ en de toegang naar de standjes van verenigingen en ngo’s eerder vlot dan riskant!

Samen met de vrijwilligers hadden we een plannetje bedacht –noem het een strijdplan- om zo goed mogelijk te scoren. Twee tot drie personen zouden de hoofdweg ‘bewerken’ en het publiek daar uitnodigen om naar de Oxfam-stand te komen. Bij de stand stonden twee andere vrijwilligers klaar, een om een foto te maken en een tweede om een woordje uitleg over de GROEIcampagne te geven. Af en toe verwisselden wij van rol.

Sommigen voelen zich wat te onzeker om mensen direct aan te spreken, zoals ik bijvoorbeeld op les Ardentes en Dour. Toch kan je als vrijwilliger altijd nuttige dingen doen: iets over de campagne vertellen aan een festivalbezoeker, foto’s maken, de voorraad folders en pins aanvullen op de stand, of adressen van gefotografeerde mensen op computer zetten. Eigenlijk vinden festivalgangers het leuk om te poseren, zeker als ze onze slogans op een originele manier mogen presenteren. En de inhoud van de campagne weet hen echt te boeien.

’s Avonds kregen we een lekkere warme maaltijd om wat te bekomen van de geleverde inspanningen. En dan konden we nog enkele optredens gaan bekijken. De eerste avond bleven we in een groepje samen, want niet iedereen kende de artiesten op de affiche. Het werd een leuke avond. Pas rond 2 uur ben ik mijn slaapzak gaan opzoeken op de camping voor vrijwilligers – geloof me, daar was het een stuk rustiger dan op de bezoekerscamping.

De volgende middag rond 13 uur was ik opnieuw paraat voor een dagje werken met plezier voor Oxfam. Nu wisten we beter wat ons te doen stond maar misschien liep het een ietsje minder vlot. De nacht was kort geweest en de festivalgangers toonden wat tekenen van vermoeidheid. Soms voelde ik me een beetje ontmoedigd, gefrustreerd of zelfs wanhopig bij bepaalde reacties… maar meestal liep het toch nog goed af. En ten slotte ben jij een van de gelukkigen die gratis en voor niets naar een fantastisch festival mag. Je ontvangt eten en drinken, bent in leuk gezelschap en hoeft zelfs de verplaatsing niet zelf te betalen. Na een dagje meewerken, ben je moe maar zeer voldaan over het geleverde werk. Dour was zeker de moeite waard.

En bovenal was het team van vrijwilligers echt wel super! Je werd niet onder druk gezet, de verantwoordelijken waren echt zo lief! Als er al iets fout liep, werd dat met zachte stem en zonder enige boosheid bijgestuurd. De sfeer kon niet anders dan heel goed zijn. En het had helemaal geen belang wie de meeste foto’s verzameld had: het was tenslotte geen wedstrijd. Ieder werkte mee naar best vermogen en het eindresultaat was een gezamenlijke prestatie.

Als kers op de taart wachtte ons op zondagochtend nog een fantastische overstroming van de camping. Het was een waar pretje om wakker te schieten in een doorweekte slaapzak, op een natte matras en geen enkel droog kledingstuk meer te bezitten. Maar dat hoort bij het leven van de festivalbezoeker. Na vier dagen kwam ik thuis met blaren op mijn voeten, modder tot aan de oksels en een glimlach van hier tot ginds. Want Dour mee beleven, dat is in zeer aangenaam gezelschap vertoeven, prachtige concerten meepikken en interessante nieuwe muziek ontdekken.

Voor mij was het een geweldig leuke vakantie onder vrienden, gecombineerd met een mooie opdracht voor Oxfam én overal muziek. Een paradijs voor muziekliefhebbers en voor wie dol is op kamperen. Al bij al een experiment dat voor herhaling vatbaar is ondanks het slechte weer. Want je bent wat trots dat je erbij was, je hebt je prima geamuseerd en je voelt je bij thuiskomst een stuk rijker, figuurlijk dan.

Dat was mijn ervaring als vrijwilliger in Dour.

Loïc.

Share

Loïc était à Dour pour Oxfam!

Cet été, j’ai eu l’énorme chance de pouvoir assister au festival de Dour, les 2 premiers jours, pour présenter la campagne “Cultivons” d’Oxfam en invitant les festivaliers à prendre une photo symbolique contre les accaparements de terres. J’étais accompagné de mon ami François, et nous sommes partis de Soignies dans un train bondé de festivaliers. Une fois arrivé sur place, nous avons reçu nos pass et mangé un petit bout au stand Oxfam puis nous nous sommes mis au travail ! L’avantage de travailler en début de festival, c’est que généralement les gens sont plus réceptifs, en forme et pas trop déchirés. Le terrain est encore convenable, et les gens n’hésitent pas à faire le tour du coin ONG et associations.

Nous avions monté tout un petit plan stratégique afin d’être le plus efficace possible. Deux ou trois personnes allaient directement dans l’allée principale interpeller les gens, pendant que 2 autres bénévoles restaient au stand, l’un tenant l’appareil photo, l’autre restant pour accueillir les festivaliers intéressés par la campagne. Évidemment, on changeait les rôles assez régulièrement. Même si certains peuvent parfois avoir du mal à aller à la rencontre des gens (ce qui était plutôt mon cas pour Dour et les Ardentes), il y a toujours un moyen de se rendre utile : ajouter des informations sur la campagne lors d’un échange avec un festivalier, en prenant les photos, en alimentant les stocks de folders/pins, ou en encodant dans l’ordinateur les adresses mails des gens photographiés. L’ambiance générale est vraiment sympa. Les gens sont plutôt réceptifs, et ils sont toujours partants pour prendre une photo délire avec les divers slogans proposés.

Le soir venu, nous avons reçu un bon repas chaud. Ensuite, chacun pouvait partir profiter du festival à sa manière. Le premier jour nous sommes partis en groupe, car certaines personnes ne connaissaient rien des concerts du jour. Nous nous sommes peu à peu dissipés, mais avons tout de même passé une excellente soirée ! Pour ma part, à 2h du matin, j’ai pris la direction camping bénévole qui est bien plus calme que le camping normal. Le lendemain matin, j’étais à 12h45 à la tente Oxfam pour une nouvelle journée de sensibilisation des festivaliers. C’était plus ou moins comme la veille, à l’exception du fait que les festivaliers étaient peut-être plus fatigués (et nous aussi). Par moment il peut y avoir un sentiment de découragement, de démotivation, voire même d’exaspération, mais cela fini toujours par passer. Et puis il faut se rappeler qu’on a accès à un énorme festival, gratuitement, avec les trajets remboursés, et de quoi se nourrir et boire sur place. Une fois la journée de travail terminée, on est heureux de l’avoir fait et on en ressort toujours positif.

Mais ce n’est pas tout : l’équipe de bénévoles est simplement extra. Il n’y a aucune pression. Les responsables sont tous adorables. En cas de problème, tout est toujours dit gentiment et calmement, ce qui pose immédiatement une superbe ambiance. Ce n’est pas non plus un concours du “c’est moi qui ai récolté le plus de photos !” ou “j’ai plus travaillé que toi !”. C’est plutôt chacun à son rythme, dans la tâche qui lui convient le mieux (avec un investissement minimum évidemment).

En prime, nous avons eu droit à une superbe inondation le dimanche matin, au camping. C’était galère de se réveiller sur un matelas mouillé, avec un sac de couchage tout humide, et plus un seul vêtement sec à se mettre dessus. Mais cela fait partie de la vie de festivalier !

Je suis rentré chez moi après les 4 jours, avec de jolies cloches au pied, de la boue jusqu’aux épaules, et avec un sourire d’enfer, parce que Dour, c’est un festival convivial, avec une affiche de tonnerre, où il y a moyen de découvrir plein de choses d’un point de vue musical. Au final, pour moi, cela aura été des vacances entre potes, avec un travail convivial à accomplir avec Oxfam, et de la musique partout. Un paradis pour les mélomanes, pour les habitués du camping, et puis après tout, c’est une expérience à faire, et je pense que, malgré la météo peu favorable, on est content de se dire qu’on y était, on s’est tous éclatés comme des fous, et nous en sommes revenus plus que ravis !

Du moins, c’est comme cela que je le vois.

Loïc.

Share

Van Les Ardentes tot Dour: dikke merci!

Hi iedereen,

Eerst pakten we Les Ardentes (Luik) in, daarna gingen we richting Dour! Bedankt, duizendmaal dank aan alle vrijwilligers die zich niet lieten klein krijgen door regen of modder. Sorry, sorry, sorry voor jullie vieze schoenen en plakkerige kleding en vooral voor de veel te korte nachten op de camping, modder inbegrepen! Maar jullie zijn er niet echt boos om, dat merkte ik aan de vele lachende gezichten en enthousiaste reacties tijdens deze regenachtige muziekhappening. Ben je niet helemaal mee met mijn beschrijving, kijk dan eens goed naar de foto’s.

We hebben 1.130 mails verstuurd en bijna 600 foto’s van nieuwe fans gepubliceerd. Samengevoegd met de puike resultaten van Les Ardentes geeft dit 2.430 jongeren die we konden overtuigen om onze campagne “Landroof, dat pik ik niet” te steunen. En dat leverde ook 1.328 foto’s voor onze site op. Kortom, een welgemeend woordje van dank is zeker gepast: hartstikke bedankt!

Nu even uitblazen, zorgen voor schone kleren en dan zien we elkaar beslist weer op een van de volgende festivals.

Coralie

Share

Des Ardentes à Dour : mille mercis

Salut à tous et à toutes,

Après les Ardentes, nous voilà revenus de Dour ! Merci, merci et encore merci pour votre aide et votre motivation malgré la pluie et la boue. Laissez-moi aussi m’excuser pour vos chaussures, vos pantalons, vos nuits un peu trop courtes sur le camping transformé en lac de boue… Mais je sais que vous n’êtes pas fâchés puisque j’ai eu la chance d’apprécier vos sourires et votre dynamisme durant tout le festival. Et pour ceux qui ne comprendraient pas de quoi je parle, regardez les quelques photos en pièce jointe.

Nous avons envoyé 1130 mails et publié presque 600 photos de nos nouveaux supporters ici… Si on ajoute ce nombre à celui des Ardentes, on a déjà convaincu 2430 personnes de l’importance de notre campagne “Paysans sans terres ? Je ne laisse pas faire!” et publié 1328 photos de ceux-ci. Je n’ai donc qu’une seule chose à dire : félicitations et encore merci!

Reposez-vous bien et prenez soin de vous d’ici à ce qu’on se revoie sur les festivals de cet été ou du suivant.

Coralie

Share

Na Durban

Heb je al gehoord dat de onderhandelaars op de VN-klimaatconferentie in Durban slechts een zwak akkoord gesloten hebben? Het Groen Klimaatfonds komt er, maar over enige bron van financiering rept het met geen woord. De maatregelen zijn onvoldoende om een klimaatopwarming van 4°C tegen te gaan. En het Kyoto Protocol is verlengd, terwijl een aantal belangrijke vervuilers niet deelneemt.

Brigitte Gloire, programmabeheerder voor duurzame ontwikkeling bij Oxfam:
“De onderhandelaars hebben een duidelijke boodschap gestuurd naar de hongerigen in de wereld: ‘Eet desnoods CO2!’”

Tien jaar strijd kwijtgespeeld
“Overheden mogen niet op hun lauweren rusten. Ze moeten meer ambitie tonen om hun uitstoot te verminderen en het Klimaatfonds te financieren. Als de landen niet dringend werk maken van de vermindering van hun CO2-uitstoot, kunnen we opnieuw tien jaar verliezen in de strijd tegen de klimaatopwarming.”

- Er is een belangrijke pagina omgedraaid in de debatten over de juridische vorm van een toekomstig akkoord: de Europese Unie, de Verenigde Staten, Brazilië, Zuid-Afrika, India en China raakten het eens over een gemeenschappelijke positie.

Brazilië, Zuid-Afrika, India en China hadden echter veel gedurfder kunnen zijn toen ze zich bij de ambitieuze coalitie voegden met de EU en de kwetsbare landen. Ze hadden meer druk kunnen zetten om de CO2-uitstoot nog meer en sneller te verminderen. In toekomstig overleg kunnen de onderhandelaars zonder de VS verder gaan om het akkoord te bereiken, waar nu een schrijnend gebrek aan is.

- De Europese Unie heeft een belangrijke stap gezet door het Kyoto Protocol -hét basisverdrag voor de internationale strijd tegen de klimaatverandering- te ondertekenen voor een tweede termijn. Dat was een van de belangrijkste eisen van de Afrikaanse landen. Maar een voortzetting van het Kyoto Protocol ligt ver beneden de verwachtingen; het is bovendien een zwak protocol omdat er veel elementen ontbreken.

“We kunnen Durban samenvatten als een grote teleurstelling”, stelt Brigitte Gloire . “De schuld voor die vertraging ligt bij de VS en andere landen als Canada, Japan en Australië, die van begin tot eind tegenstand boden.”

Tijd winnen om niks te doen…
Er is een kleine vooruitgang geboekt zoals het voorbereiden van toekomstige maatregelen (of hoe de onderhandelaars erin geslaagd zijn tijd te winnen om zich niet te moeten engageren). In de belangrijke kwesties zijn nauwelijks stappen gezet.

Het gebrek aan een ambitieus akkoord zal pijnlijke gevolgen hebben voor de armste bevolkingen in de wereld. Een opwarming van 4°C kan bijdragen tot de totale vernietiging van de armste boeren die nu al honger leiden.

- Als er geen actie komt, kan de opbrengst van boeren in bepaalde regio’s van Afrika met meer dan 50 procent dalen.
- De globale voedselprijzen kunnen meer dan verdubbelen tussen nu en 2030.
- De klimaatverandering zal verantwoordelijk zijn voor minstens de helft daarvan.

Reële en concrete hulp is dus meer dan nodig om de meest kwetsbare mensen te beschermen (met het Groen Klimaatfonds) tegen de klimaatsverandering.

Zet dwarsliggers resoluut aan de kant
“Wie zich het lot van de armen in de wereld aantrekt en aan de eigen economische toekomst denkt, zou kwaad moeten zijn over het falen van de regeringen om gepaste maatregelen te nemen in Durban”, benadrukt Brigitte Gloire. Maar woede is geen oplossing. Rio+20 in juni 2012 is een nieuwe kans om de ambities bij te stellen. Wie niet in staat is een bindend en sterk akkoord te bereiken, kan maar beter thuisblijven.”

Grote vervuilers die de onderhandelingen blijven blokkeren, moeten dan maar aan de kant gezet worden. De economie is ook afhankelijk van andere actoren (de non-profit sector, duurzame bedrijven en ondernemers, boeren die de principes van voedselsoevereiniteit verdedigen, de sociale economie, de productiecoöperaties). KMO’s en enkele grote bedrijven distantiëren zich trouwens steeds meer openlijk van de dominante posities van hun werkgeversorganisaties als die laatsten weigeren hun uitstoot te beperken of meer flexibiliteit eisen.

Brigitte Gloire concludeert: “Niets doen of kapituleren zou in de kaart spelen van klimaatsceptici en andere vernietigers van de mensheid. Laat iedereen op zijn manier aan de politici duidelijk maken dat we hun deuntje beu zijn. We willen verandering en wel een die de belangen van alle mensen dient en niet het privébelang!”

Dus, beste Oxfam-in-actie-leden, hou je alvast klaar… want, je kan erop aan : we zullen onze stem en die van de wereldburgers laten horen.

Share

Durban: Meer Beweging

De klok tikt in het Zuid-Afrikaanse Durban. Halfweg de toponderhandelingen over het klimaat is de balans verontrustend negatief. De acties van allerlei middenveldorganisaties wereldwijd staan in schril contrast met de beperkte vooruitgang op de top zelf.

klimaatbetoging brussel

Op zaterdag 3 december kwamen wereldwijd mensen op straat voor een bindend klimaatakkoord op de VN-top in het Zuid-Afrikaanse Durban. In Brussel betoogden 3.000 leden van allerlei middenveldorganisaties. Oxfam was er goed vertegenwoordigd met een delegatie van ongeveer 200 sympathisanten.

Terzelfdertijd werd in de straten van Durban luidkeels gevraagd naar een vervolg op het Kyotoprotocol dat eind 2012 vervalt. Kyoto is het enige internationaal bindende verdrag over de vermindering van de uitstoot van broeikasgassen.
Gevaarlijk gebrek aan vooruitgang

Voorlopig ziet het er niet naar uit dat de wereldleiders in Zuid-Afrika een nieuw akkoord zullen sluiten. De Verenigde Staten pleiten om een nieuw internationaal verdrag over de uitstoot van broeikasgassen uit te stellen tot 2020. Het lijkt er op dat de Europese Unie ook langzaam in die richting evolueert.

Op basis van wetenschappelijke bewijzen en van de klimaatrealiteiten waarmee vooral de armste landen dagelijks moeten afrekenen, is het vrijwel zeker dat een uitstel tot 2020 rampzalige gevolgen zal hebben. Deze week wordt verder onderhandeld maar het ziet er voorlopig niet rooskleurig uit.

Middenveldorganisaties volgen de Verenigde Staten dan ook met argusogen en maakten vandaag tijdens een persconferentie duidelijk dat een time-out van 10 jaar absoluut geen optie is. “Als de VS niet vooruit willen gaan, dan moeten ze maar een stap opzij zetten en de andere landen de krachten laten bundelen voor het klimaat”, zei Oxfam-medewerkster Saar Van Hauwermeiren.

Ook over het intussen welbekende Groene Klimaatfonds staan de wereldleiders nog lang niet op één lijn. Noch over wie het klimaatfonds zou moeten beheren, noch over de precieze financieringsmechanismes en het gebruik van de middelen is er overeenstemming.
Adaptatie: what’s in a name?

Oxfam blijft er op hameren dat de helft van de middelen van het toekomstige klimaatfonds voor adaptatie moet gebruikt worden. Adaptatie staat gelijk aan het weerbaarder maken van ontwikkelingslanden tegen de gevolgen van de klimaatverandering.

Een recent voorbeeld uit Zuid-Afrika maakt de noodzaak van geld voor adaptatie duidelijk: wetenschappers en landbouwers waarschuwen dat de teelt van rooibosthee – nu enkel mogelijk in een bepaalde westelijke regio van Zuid-Afrika – in de nabije toekomst daar niet meer zal lukken. Volgens de voorspellingen zal in het bijzonder de Zuid-Afrikaanse landbouwsector zwaar getroffen worden door de klimaatverandering, met bijhorende droogtes en overstromingen.

Omdat pogingen om elders rooibosthee te kweken, mislukt zijn, proberen landbouwers zich op andere manieren aan te passen aan de klimaatverandering. In plaats van jonge plantjes die veel water nodig hebben, gebruiken ze zaden. Ze planten bomenrijen die de wind breken en bijgevolg bodemerosie voorkomen en ze gebruiken systemen om water op te vangen.

Oxfam-medewerkster Saar Van Hauwermeiren verduidelijkt dat het toekomstige klimaatfonds dit soort initiatieven zou kunnen steunen: “De groeperingen van landbouwers zijn heel gemotiveerd om zelf oplossingen te vinden voor de klimaatverandering maar ze hebben middelen nodig voor die adaptatie”, zegt ze. “Het gaat er niet om zomaar geld te geven, wel om het voor kleinschalige producenten mogelijk te maken om zichzelf te helpen”, aldus nog Van Hauwermeiren.

Share

Doe mee aan de klimaatbetoging

Op 3 december overbrugt de Klimaatcoalitie –waar Oxfam een van de drijvende krachten van is symbolisch de 10.000 km van Brussel naar de Klimaatconferentie in Durban. Uiteraard gebeurt dat klimaatvriendelijk. En iedereen kan meedoen. De jongeren van Oxfam-in-Actie geven alvast het goede voorbeeld en steken een eigen zeepkist voor het klimaat in elkaar.

Sluit je ook aan bij Oxfam! Want het is meer dan tijd dat wereldleiders het eens worden over een klimaatakkoord dat de uitstoot van CO2 aan banden legt en voorziet in voldoende middelen voor ontwikkelingslanden om zich aan te passen aan de klimaatverandering.

Afspraak voor de betoging: de delegatie van Oxfam-Solidariteit, Oxfam Wereldwinkels en Oxfam Magasins du Monde verzamelt om 13h30 bij het rondpunt op de Simon Bolivarlaan (zie kaartje). Iedereen krijgt daar een warm en zichtbaar cadeautje toegestopt. Na afloop van de manifestatie sluiten we samen feestelijk af met een eerlijk drankje. Volop redenen om er dus bij te zijn!

Gelieve te bevestigen als jullie komen!

We hopen jullie daar te mogen begroeten!

Estelle, Tjorven en Hugo

Share

Mijn tijd in Nice, door Louise

Toen ik zondagavond op de trein stapte om naar Brussel te vertrekken, naar het kantoor van Oxfam, had ik nooit verwacht dat het zo leuk zou worden. Iedereen was ongelooflijk vriendelijk tegen me en ik werd meteen opgenomen in de groep. Toen we rond middernacht aankwamen met de TGV in Parijs, gingen we naar het kantoor van Oxfam France waar we getrakteerd werden op fantastisch lekkere broodjes, fruit, en sapjes, allemaal fair trade! We leerden daar ook de groep van Oxfam France kennen, wat een sympathieke diverse groep. Jong en oud liep daar door elkaar, verenigd door één ideaal: zorgen dat de Tobintaks er effectief kwam.
Op weg in de bus naar Nice leerden we elkaar allemaal beter kennen en nadat de mensen van Lyon waren opgestapt, begonnen we aan onze eerste actie: de post-it actie. Aan de linkerkant was met post-its het logo en de naam zelf van Oxfam geplakt, aan de rechterkant ‘la taxe robin des bois’. Die dag hebben we alle voorbereidingen voor de manifestatie getroffen: we hebben hoedjes, maskers, pijl en boog gemaakt zodat we er echt uit zouden zien als ‘les Robins des bois’ en we hebben allerlei slogans bedacht. Er was ’s avonds ook een infomoment over de Tobintaks, maar daar heb ik jammer genoeg niet zo veel van begrepen, mijn Frans is echt niet zo fantastisch. Gelukkig had Estelle een dag eerder al zowat de grote lijnen verteld.
Dinsdag was het dan eindelijk zover, na onze liedjes en onze act nog eens goed ingeoefend te hebben, konden we eindelijk gaan manifesteren. We hebben zo’n 5 kilometer gestapt, langs boos kijkende agenten en banken, met mensen die ze betaald hadden om er voor te staan. Ik weet nog dat ik plots moest denken: “Hoe ironisch dat ze blijven denken dat alles te koop is, zelfs mensen, om hun bezittingen te verdedigen. Ik vraag me af hoe lang ze loyaal zullen blijven wanneer het op een confrontatie uitdraait.” Maar het merendeel van de tijd maak je plezier, je zingt, je schreeuwt je frustraties eruit. Sommige slogans vond ik ook erg goed gevonden, ze waren grappig, of ze legden de vinger precies op de wonde. De manifestatie verliep gelukkig zonder incidenten en nadien gingen we nog naar een concert. Om 20u was het dan uiteindelijk tijd om huiswaarts te keren…
Ik ben enorm blij dat ik de kans heb gekregen om mee te kunnen gaan manifesteren, het is volgens mij als jongere erg belangrijk om ook mijn stem te laten horen. Net als vele anderen, vind ik het huidige systeem onaanvaardbaar, te veel mensen leven in te slechte omstandigheden zonder toekomst. Mensen sterven op dit moment van de honger, enkel en alleen omdat ze pech hadden waar ze geboren werden. De Tobintaks zou dit kunnen veranderen, door eens de rijken te belasten zouden er miljarden per jaar naar armoedebestrijding en klimaatverandering kunnen gaan. Ik hoop dan ook dat de Tobintaks op steeds grotere schaal zal ingevoerd worden, het zou zoveel kunnen bijdragen aan een rechtvaardigere wereld.
Ik heb enorm genoten van mijn tijd in Nice, bedankt Oxfam voor de superleuke ervaring! Ik kan al niet meer wachten tot de klimaatmanifestatie !

Louise

Share