Toen ik zondagavond op de trein stapte om naar Brussel te vertrekken, naar het kantoor van Oxfam, had ik nooit verwacht dat het zo leuk zou worden. Iedereen was ongelooflijk vriendelijk tegen me en ik werd meteen opgenomen in de groep. Toen we rond middernacht aankwamen met de TGV in Parijs, gingen we naar het kantoor van Oxfam France waar we getrakteerd werden op fantastisch lekkere broodjes, fruit, en sapjes, allemaal fair trade! We leerden daar ook de groep van Oxfam France kennen, wat een sympathieke diverse groep. Jong en oud liep daar door elkaar, verenigd door één ideaal: zorgen dat de Tobintaks er effectief kwam.
Op weg in de bus naar Nice leerden we elkaar allemaal beter kennen en nadat de mensen van Lyon waren opgestapt, begonnen we aan onze eerste actie: de post-it actie. Aan de linkerkant was met post-its het logo en de naam zelf van Oxfam geplakt, aan de rechterkant ‘la taxe robin des bois’. Die dag hebben we alle voorbereidingen voor de manifestatie getroffen: we hebben hoedjes, maskers, pijl en boog gemaakt zodat we er echt uit zouden zien als ‘les Robins des bois’ en we hebben allerlei slogans bedacht. Er was ’s avonds ook een infomoment over de Tobintaks, maar daar heb ik jammer genoeg niet zo veel van begrepen, mijn Frans is echt niet zo fantastisch. Gelukkig had Estelle een dag eerder al zowat de grote lijnen verteld.
Dinsdag was het dan eindelijk zover, na onze liedjes en onze act nog eens goed ingeoefend te hebben, konden we eindelijk gaan manifesteren. We hebben zo’n 5 kilometer gestapt, langs boos kijkende agenten en banken, met mensen die ze betaald hadden om er voor te staan. Ik weet nog dat ik plots moest denken: “Hoe ironisch dat ze blijven denken dat alles te koop is, zelfs mensen, om hun bezittingen te verdedigen. Ik vraag me af hoe lang ze loyaal zullen blijven wanneer het op een confrontatie uitdraait.” Maar het merendeel van de tijd maak je plezier, je zingt, je schreeuwt je frustraties eruit. Sommige slogans vond ik ook erg goed gevonden, ze waren grappig, of ze legden de vinger precies op de wonde. De manifestatie verliep gelukkig zonder incidenten en nadien gingen we nog naar een concert. Om 20u was het dan uiteindelijk tijd om huiswaarts te keren…
Ik ben enorm blij dat ik de kans heb gekregen om mee te kunnen gaan manifesteren, het is volgens mij als jongere erg belangrijk om ook mijn stem te laten horen. Net als vele anderen, vind ik het huidige systeem onaanvaardbaar, te veel mensen leven in te slechte omstandigheden zonder toekomst. Mensen sterven op dit moment van de honger, enkel en alleen omdat ze pech hadden waar ze geboren werden. De Tobintaks zou dit kunnen veranderen, door eens de rijken te belasten zouden er miljarden per jaar naar armoedebestrijding en klimaatverandering kunnen gaan. Ik hoop dan ook dat de Tobintaks op steeds grotere schaal zal ingevoerd worden, het zou zoveel kunnen bijdragen aan een rechtvaardigere wereld.
Ik heb enorm genoten van mijn tijd in Nice, bedankt Oxfam voor de superleuke ervaring! Ik kan al niet meer wachten tot de klimaatmanifestatie !

Louise