Hoe Palestijnse gemeenschappen in de Jordaanvallei zich recht houden

De 5 rechten Noodhulp Glossarium

Regios

Centraal-Amerika Maghreb en Midden-Oosten Westelijk Afrika Centraal-Afrika Zuidelijk Afrika Zuidoost-Azië

18 juli 2012

Hoe Palestijnse gemeenschappen in de Jordaanvallei zich recht houden

Het Israëlische nederzettingenbeleid in de Jordaanvallei vernietigt de levensvatbaarheid van een toekomstige Palestijnse staat.

De Jordaanvallei in de bezette Westoever heeft het potentieel om de Palestijnse graanschuur te worden. Maar beperkingen op het Palestijnse gebruik van land en water en op bebouwing in de vallei houden de Palestijnen arm en leveren de Israëlische nederzettingen welvaart op. Deze foto’s laten zien hoe de Palestijnen zich in het dagelijks leven weten te reden.

: Een boerderij in een Israëlische nederzetting, in de Jordaanvallei. Boerderijen in de Israëlische nederzettingen krijgen overheidssteun voor land, water en productiemiddelen. De Israëlische overheid spendeert jaarlijks naar schatting 24.650 dollar per kolonist, of bijna 57% meer dan gemiddeld wordt uitgegeven voor de burgers die in Israël zelf wonen.

: Een Palestijnse herder laat zijn schapen grazen, in de Jordaanvallei. Door de beperkingen op landgebruik die de Israëlische overheid oplegt, zijn de meeste heuvels verboden terrein en zien vele herders zich verplicht hun kuddes langs de kant van de weg te laten grazen.

: Een Palestijnse vrouw en haar dochter in Al Malih, in het noorden van de Jordaanvallei. 34 families moesten Al Malih in juni verlaten wanneer het Israëlische leger besliste om deze zone te gebruiken voor militaire oefeningen.

: Koeien grazen langs een modderige beek, in Al Malih. Boeren bevestigen dat het waterdebiet sterk is afgenomen nadat de beek werd afgeleid naar een naburige nederzetting.

: Kinderen volgen les, in de Jordaanvallei. Bij gebrek aan de door Israël vereiste bouwvergunningen om klaslokalen te bouwen, worden de meeste lessen in geïmproviseerde tenten of in de open lucht gegeven.

: Een Israëlische nederzetting, in de Jordaanvallei. Israëlische nederzettingen zijn illegaal volgens internationaal recht, maar de ’regionale raden’ van de nederzettingen beheren 86% van de grond in deze streek.

: Een Palestijns meisje doodt de tijd in de tent van haar familie. Het is voor Palestijnen erg moeilijk om bouwvergunningen te bekomen om huizen, scholen, waternetwerken of elektriciteitsnetten te bouwen in de Jordaanvallei. 94 procent van de bouwaanvragen werden de voorbije jaren verworpen.

: Een Palestijn maakt zijn paard klaar om te ploegen. Zonder vergunning om elektriciteits- en watervoorzieningen te bouwen, kunnen de boeren niet rekenen op gemechaniseerde irrigatie. Ze hebben ook geen inkomsten om te investeren in tractoren of andere machines, dus doen de Palestijnse boeren in de Jordaanvallei het meeste werk met de hand.

: Het dorp Khan Al Ahmar ligt tussen de weg van Jeruzalem naar de Dode Zee en de groeiende nederzetting Maale Adummim en is één van de Palestijnse gemeenschappen die uit hun dorp dreigen verdreven te worden.

: Een Palestijnse familie bewerkt haar gronden, in de Jordaanvallei. De leden van deze familie kregen geen vergunning om een gemechaniseerd irrigatiesysteem aan te leggen. Ze moeten hun veld dus met de hand besproeien, met een waterslang die verbonden is met een groot waterreservoir.

: Een jongen speelt buiten aan zijn huis in Khan Al Ahmar, tussen de Jordaanvallei en Jeruzalem. De Israëlische overheid gaf de opdracht hun geïmproviseerd onderkomen van plastic en blik te vernietigen omdat het werd opgetrokken zonder toestemming van de Israëlische overheid. In de naburige nederzetting werden 4.000 nieuwe bebouwingen toegestaan.

: Een vader stuurt zijn kinderen naar school, in Khan Al Ahmar. Hun school wordt waarschijnlijk vernietigd want ze is zonder bouwvergunning gebouwd. Kinderen uit twintig gemeenschappen lopen er school en het is de enige basisschool voor Palestijnse kinderen in de streek.

: Een Palestijnse familie in de Jordaanvallei die hun huis dit jaar vier keer vernietigd zagen. Ze beschikken nochthans over een eigendomsakte, maar werden toch bevolen de grond te verlaten omdat het nu een gesloten Israëlische militaire zone is.

Foto’s: Simon Rawles/Oxfam

Lees ook het persbericht van Oxfam: Israëlische nederzettingenbeleid in de Jordaanvallei bedreigt Palestijnen

Casestudy: Een eerlijke kans voor producten uit de Jordaanvallei
In de Palestijnse Jordaanvallei is het niet evident om aan handel te doen. Maar ondanks de hoge concurrentie op de lokale markt en de Israëlische beperkingen die de winsten kelderen, boeken sommige Palestijnse producenten succes. Dat doen ze vooral door zich te specialiseren.

In Jericho bijvoorbeeld zijn 40 vrouwen uit vluchtelingenkampen gestart met de productie van maftoul (een Palestijnse couscous gemaakt van tarwe). “Couscous is een traditionele specialiteit die onze grootmoeders al maakten. Daar staan we om bekend”, vertelt Amney Abzeidat. “Maar wij zitten niet gewoon thuis tarwe te rollen voor het avondeten. We hebben een productielijn opgezet, hebben oog voor kwaliteitscontrole en hebben de nodige relaties om de couscous te exporteren naar de hele wereld.”

Met de hulp van het Palestinian Agricultural Relief Committee (PARC) (certificering en marketingondersteuning), kan de vrouwencoöperatie verkopen via het fairtradecircuit. Op die manier krijgen zij hun product in supermarkten in Europa, de Verenigde Staten, Canada en Japan. Ook in de Oxfam-Wereldwinkels vind je de couscous terug.

“Door de exportbeperkingen die Israël de Palestijnen oplegt, is fair trade momenteel de enige optie voor ons”, verduidelijkt Saleem Abu-Ghazaleh, een van de Fair Trade Development Managers van PARC. “Het garandeert ons rechtvaardige handel en een eerlijke prijs, en elimineert zo een pak risico’s die verbonden zijn aan het exporteren van Palestijnse producten.”

Fateeha, die sinds 2006 bij de coöperatie werkt, vertelt dat het voor de meeste vrouwen de eerste keer is dat ze betaald werk doen. “Zonder dit werk is het onwaarschijnlijk dat ik iets zou kunnen doen. Het inkomen voor mijn familie is verbeterd, net als mijn sociaal leven en mijn status. Mijn kinderen doen het beter op school. Ik maak deel uit van mijn gemeenschap en ik kan mijn eigen beslissingen nemen. Ik kan mijn kinderen nu de kans geven naar de universiteit te gaan. Met andere woorden, ik heb een pak zorgen minder.”

Naast de couscous van de vrouwencoöperatie ondersteunt PARC ook dadelproducenten bij hun export naar buitenlandse fairtrademarkten.