[Oxfam biedt alternatief aan veehoedsters zonder vee en inkomen]

Oost-Afrika

9 februari 2012

Oxfam biedt alternatief aan veehoedsters zonder vee en inkomen

Door de aanhoudende droogte in Oost-Afrika stierven de dieren massaal. Veehoedsters raakten hun inkomen én hun voedselbron kwijt, waardoor het leven van hun gezin in gevaar kwam. Via een Oxfam-project rond groenteteelt werken vrouwen in Turkana aan een alternatieve levenswijze.

Elisabeth Ekatapan, Rebecca Eporon, Selina Napetet en Lokesiro Natalem Eseron zijn vier van de 400 begunstigden die door Oxfam’s tuinierproject in het noorden van Turkana (Kenia) geholpen worden. Het project wil veehoeders die hun dieren verloren een nieuw inkomen bezorgen en het dieet van hun gezinnen verbeteren.


- Elisabeth Ekatapan: “Als je geiten hebt, kan je er een verkopen wanneer je ziek wordt en verzorging nodig hebt. Of als je dingen wilt kopen voor je kinderen”, zegt Elisabeth Ekatapan (50). “Ik had 55 geiten, maar die stierven allemaal door de droogte. Sinds mijn man gestorven is, ben ik de enige broodwinner. Maar ik verdien niet genoeg om mijn acht kinderen behoorlijk te voeden. Als ze honger hebben, raken ze overstuur en wenen ze.”


- Rebecca Eperon: De droogte doodde ook al het vee van Rebecca Eperon: “Daarom begon ik houtskool te branden en te verkopen. Ik zei tegen mijn kinderen dat ik alles zou doen wat ik kon om hen te voeden. Elke dag bracht andere uitdagingen maar ze moesten positief blijven over de die zou komen. Mijn kinderen weenden veel en dat bracht geregeld tranen in mijn ogen.”


- Selina Napetet: Toen haar dieren stierven, ging Selina Napetet (59) stookhout verkopen om te kunnen overleven, maar ook zij verdiende daarmee niet genoeg om haar kinderen te voeden. “Toen mijn kinderen weenden van de honger, voelde ik me heel slecht want het is mijn plicht om hen te voeden”, getuigt ze.

Tuinieren voor vrouwen
Net als vele anderen in dezelfde situatie kregen de vier vrouwen steun van Oxfam’s tuinierproject. Dat project creëerde percelen land die geschikt zijn om groenten op te telen voor de eigen consumptie en om te verkopen. Oxfam ondersteunt begunstigen ook met landbouwwerktuigen zoals schoffels, harken, gieters, afsluitingen en zaden. De percelen worden geïrrigeerd via waterputten of handpompen in de buurt.

Het project is voornamelijk gericht op nomadengemeenschappen, 88 procent van de betrokkenen zijn vrouwen. Zij dragen vrijwel de volledige verantwoordelijk om eten voor hun kinderen te vinden. Via het tuinproject kunnen moeders de voeding van hun kinderen verbeteren terwijl ze tegelijk een klein inkomen verdienen met de verkoop van de resterende groenten. Dat geld kunnen ze gebruiken voor andere huishoudelijke uitgaven en onderwijs voor de kinderen.

“Toen ik in de tuin begon te werken, kon ik de groenten gebruiken om mijn kinderen te voeden”, vertelt Selina Napetet. “Als er daarna nog groenten over zijn, verkoop ik ze. En met dat geld koop ik schoolboeken en kleren voor mijn kinderen.”

Ook voor Elisabeth Ekatapan is de tuin een grote hulp. “Ik geef de groenten aan mijn kinderen te eten. Ik maak Ugali voor hen klaar. Ik kan ook wat groenten verkopen en dan spaar ik het geld tot ik het nodig heb om iets te kopen. Ik zou graag mijn eigen zaak hebben en meer verdienen.”

Van veeteelt naar onderwijs
De vrouwen willen niet dat hun kinderen later veehoeder worden. “Ik waardeer de veeteelt, maar het is geen duurzame activiteit”, zo meent Elisabeth. “Naar school gaan wel. Als er weer een droogte komt, sterven de dieren en houd je niets over. Dan ben je opnieuw arm.”

“Ik ben opgegroeid tussen de veehoeders”, zegt ook Lokesiro Natalem Eseron (55). “Het leven was goedkoop toen ik klein was en de prijzen waren laag. Ik sta versteld dat je vandaag niets meer kunt kopen voor 100sh. Dat was vroeger veel geld. Door de droogte zijn we arm geworden.

Het tuinierproject van Oxfam heeft ons werk gegeven. Maar door een gebrek aan water kunnen wij de tuinen niet verder uitbreiden. Als er een goede irrigatie en waterbronnen waren, dan zouden we er meer voordeel uit halen. We dachten dat vee hoeden de enige manier van leven was. Maar nu we al ons vee kwijt zijn, kunnen we de kinderen toch naar school sturen. Kleine projecten als dit leveren ons het geld op dat we daarvoor nodig hebben.”