Oxfam-Solidariteit

Iedereen gezond en naar school

Elena — 2011-12-09T15:20:22Z

Mali bengelt al jaren onderaan de ontwikkelingsladder. Problemen met de toegang tot gezondheidszorg en onderwijs zijn daar niet vreemd aan. De decentralisatie van beide sectoren moet nu een antwoord bieden. Oxfam-partner CAD-Mali zet lokale overheden en burgers alvast op weg.

Dit artikel werd gepubliceerd in het magazine Globo n°36 "Hoog tijd voor een ander klimaat", december 2011.

Stap voor stap slaagt Mali erin de burgeroorlog achter zich te laten en werk te maken van de wederopbouw. Onderwijs en gezondheidszorg spelen hierin een doorslaggevende rol. Om de toegang tot deze basisdiensten te verbeteren, besliste de overheid het basisonderwijs en de gemeenschapscentra voor gezondheidszorg aan de lokale overheden over te dragen.

Alleen blijken noch die overheden noch de bevolking voldoende voorbereid om met de nieuwe verantwoordelijkheden om te gaan. Ook financieel kunnen ze het niet bolwerken. Een kwalijk gevolg is dat steeds meer diensten in privéhanden vallen, wat de toegankelijkheid beslist niet ten goede komt.

De coalitie CAD-Mali is vooral actief rond schuldkwijtschelding en bekijkt dit vanuit een mensenrechtenperspectief. Zij wil de middelen die op deze manier vrijkomen nu vooral gebruiken om de toegang tot sociale basisdiensten te verbeteren. Daarbij neemt zij duidelijk stelling in tegen een neoliberaal beleid en ze presenteert alternatieven voor ontwikkeling.

Decentralisatie ja, maar voor en door het volk

: Sekou Diarra, voorzitter van CAD-Mali.

“Decentralisatie is een goede zaak, ten minste als die uit het volk komt en door het volk gedragen wordt”, stelt Sekou Diarra, voorzitter van CAD-Mali. Zijn organisatie probeert het beleid alvast dichter bij de mensen te brengen door zowel de lokale politici als de bevolking op hun rechten en plichten te wijzen. Om de lokale problemen te bespreken en aan te pakken, brengt ze gemeenten en belangengroepen samen.

“In de eerste plaats werken wij met de verschillende gemeentelijke organen. Wij informeren en vormen de lokale ambtenaren en politieke vertegenwoordigers zodat ze beter begrijpen wat hun nieuwe verantwoordelijkheden precies inhouden. Enkel op die manier kunnen ze een beleid voeren dat de belangen van de bevolking dient en tegelijk de sociale dienstverlening in openbare handen houdt.”

Bewustwording bij de lokale overheden is dus een eerste stap. Om vervolgens de brug te kunnen slaan naar de burgers moeten die overheden zich er ook naar gedragen. “Daarvoor geloven wij in de formule ‘V + T = P. Of, overheden die maatschappelijke verantwoording afleggen en transparant zijn, krijgen participatieve burgers”, vervolgt Sekou Diarra.

“Daarom helpen we de overheden instrumenten te ontwikkelen voor maatschappelijke verantwoording en transparantie die ze kunnen gebruiken om de bevolking van de gemeente op een kwalitatieve en participatieve manier te mobiliseren. Zo leren we de burgemeesters dat zij de gemeenschap bijeen kunnen roepen en de bewoners kunnen uitleg geven. Bijvoorbeeld: We kregen één miljoen van de Staat. In welk budget hebben we dat gestopt? Aan welke activiteit hebben we dat geld gespendeerd? Welk antwoord hebben we ermee geboden?”

Daarnaast richt CAD-Mali zich ook rechtstreeks tot buurtorganisaties en dorpsbewoners om die burgerparticipatie te bevorderen. Dit is geen eenvoudige taak en zoals steeds met ontwikkeling, blijkt ook hier dat volharden in de tijd noodzakelijk is. Sekou Diarra: “We proberen in te spelen op de publieke opinie en die onder woorden te brengen. Zo slagen we erin de burgers als individu te mobiliseren, of het nu om jongeren, vrouwen of boeren gaat. We geven hun bezorgdheden en twijfels een stem en kunnen hen op die manier overtuigen dat we aan hun kant staan.

“Hoe we dat concreet aanpakken? Wel, we krijgen veel steun van de gemeentelijke radiostations, we stellen rapportjes op, we maken gebruik van de publieke ruimte, we voeren bepaalde kwesties op humoristische wijze aankaarten, we vertonen films en documentaires,...”

Van vier naar acht gemeenten

Sinds 2008 ondersteunt Oxfam- Solidariteit dit project in vier gemeenten in de rand van de hoofdstad Bamako. Door het werk van CAD-Mali zijn zowel de lokale overheden als de burgers zich bewust van hun rechten én plichten, hun taken en verantwoordelijkheden. Ze kunnen samen een vuist maken en de centrale overheid voor haar verantwoordelijkheid plaatsen. Nu, drie jaar later, tilt CAD-Mali het programma een niveau hoger met de uitbreiding naar vier nieuwe gemeenten. De aanpak blijft dezelfde maar er wordt heel wat tijd gespaard. “De eerste 4 gemeenten hebben immers heel goed begrepen waar hun verantwoordelijkheid ligt, wie de andere spelers zijn. Ze delen ook de visie dat degelijk onderwijs en een goede gezondheidszorg gratis moeten zijn. Met de vier nieuwe gemeenten kunnen we hierop verder bouwen en hoeven we dus niet meer van nul te starten.”

“Wat wel nieuw is - en dat moet trouwens de drijvende kracht zijn achter de tweede fase van dit project - is de territoriale dimensie van de decentralisatie. Gemeenten gaan elkaar contacteren en beslissen om de handen in elkaar te slaan. Het is onze taak niet om hen te zeggen dat ze moeten samenwerken maar we laten hen inzien dat samenwerking tussen verschillende gemeenten of dorpen bepaalde problemen kan helpen oplossen. Aangrenzende dorpen doen er bijvoorbeeld beter aan hun scholen samen te voegen: het drukt de kosten en maakt budgettaire ruimte vrij voor ander basisdiensten.”

En wat met de inspraak van vrouwen?

“Aan het overleg in de lokale groepen nemen ook vrouwenorganisaties deel: vrouwen verenigen zich onder meer in tuinbouwcoöperaties, in spaar- en kredietcoöperaties of coöperaties voor vrouwen die zeep maken. Er zijn met andere woorden heel wat vrouwenverenigingen die zich inzetten voor een gezondheidszorg en andere basisdiensten binnen handbereik van de lokale gemeenschappen.”

CAD-Mali focust niet alleen op vrouwen als lid van een vereniging maar ook op vrouwen als burger. Ze moeten kunnen opkomen voor zichzelf en tegen praktijken die hun rechten fnuiken. “In onze vormingen maken we vrouwen duidelijk hoezeer het politieke en economische niveau met elkaar verwerven zijn. Een vrouw die economisch sterk staat, zal het makkelijker voor elkaar krijgen ook politiek een rol van betekenis te spelen en zo op te komen voor de toegang tot water, tot land...”

En om vrouwen van jongs af aan de nodige kansen te geven, besteedt CAD-Mali in haar programma voor basisonderwijs bijzondere aandacht aan meisjes. “Uit overleg met burgemeesters bedongen we bijvoorbeeld dat het schoolgeld voor meisjes gehalveerd werd. Daarnaast leveren we veel inspanningen om meisjes op de schoolbanken te houden, ook na het basisonderwijs”, besluit Sekou Diarra.

Mieke Vandenbussche

Profiel van CAD-Mali

Wie? De coalitie van Afrikaanse alternatieven voor schuld en ont- wikkeling (Coalition des Alternatives Africaines Dettes et Développement) verenigt meer dan 85 middenveldor- ganisaties zoals ngo's, boerenvere- nigingen, vakbonden, vrouwengroe- pen, jeugdbewegingen…

Wat? CAD-Mali informeert lokale overheden en stimuleert burger- participatie om de toegang tot sociale basisvoorzieningen, in casu basisonderwijs en basis- gezondheidszorg, te verzekeren.

De dorpsbewoners aan het woord

We peilden bij enkele bewoners uit de acht betrokken gemeenten naar hun mening over de activiteiten van CAD-Mali:

Een vooraanstaand lid van de gemeente Dialakorodji antwoordt: “CAD- Mali is precies wat we nodig hebben om elkaar beter te begrijpen en om onze ontwikkeling in eigen handen te kunnen nemen. Het helpt ons om het belang van de gemeente boven onze individuele belangen te plaatsen. We weten waar we terecht kunnen met onze klachten en de coalitie zal onze stem op een hoger niveau laten horen om de toegang tot sociale basisdiensten te verbeteren.”

Een vertegenwoordiger van de gemeente Ouolodo geeft aan onder de indruk te zijn van de snelle omvorming van de gemeenschapsscholen van Safo in openbare scholen.

Het gemeenteraadslid bevoegd voor onderwijs van de gemeente Moribabougou zegt dan weer het volgende: “Vanaf de eerste contacten en vooral door de gegevensinzameling heeft de samenwerking met CAD-Mali bij de verkozenen geleid tot een grote bewustwording. Dat zal ongetwijfeld doorgetrokken worden naar echte acties op het terrein.”

Profiel van Mali

Hoofdstad: Bamako
Inwoners: 14.159.904
Oppervlakte: 1.240.192 km²
Talen: Frans (officieel), Bambara 80 %, vele Afrikaanse talen
Godsdienst: moslim (90%), christen (1%), traditionele religies (9 %)
Levensverwachting: 52 jaar (België: 79 jaar)
Alfabetiseringsgraad: 46% (België: 99%)
Bevolking onder de armoedegrens: 36,1%

Een belangrijke bondgenoot

“CAD-Mali is een coalitie van talrijke middenveldorganisaties (organisaties van boeren, vrouwen, gelovigen, jongeren, lokale marktspelers, ngo's, vakbonden) en mensen die zich inzetten voor de strijd van de volkeren. Ze leggen hun middelen bijeen en leveren gezamenlijk strijd om sociale, economische en politieke veranderingen teweeg te brengen in Mali. Dat brede draagvlak vormt een grote sterkte en verschaft CAD-Mali de legitimiteit om haar werk rond schuld, burgereducatie en de strijd voor de verdediging van de mensenrechten verder te zetten.

Oxfam-Solidariteit deelt deze ervaringen met CAD-Mali op gemeentelijk niveau binnen het ruimere netwerk van Oxfam International. Bovendien overlapt het werk van CAD-Mali met de vorige én de huidige campagnes van de Oxfam- familie. Deze campagnes willen het beleid van de Belgische en Europese donoren en de impact die dat heeft op de lokale gemeenschapen wijzigen. Denk bijboorbeeld aan de mechanismen die leiden tot de privatisering van de sociale basisdiensten, zoals de economische partnerschapsakkoorden tussen de EU en de ACP-landen.

Het feit dat de missies en visies van onze beide organisaties grotendeels overeenstemmen, maakt CAD- Mali voor Oxfam een belangrijke bondgenoot in Mali.”

Etienne Godts
Programmabeheerder Mali voor Oxfam-Solidariteit

Meer info: http://www.oxfamsol.be/nl/+-Mali-+.html

Koop de Oxfam-kalender 2012 en groei met ons mee!

Tineke D'Haese — 2011-09-06T14:22:51Z

Nog niets voorhanden om uw afspraken voor 2012 in te noteren? Dan hebben we goed nieuws voor u: de nieuwe Oxfam-kalender is van de persen gerold! Opnieuw kunnen 12 kleurrijke foto's van Tineke D'haese en Eric de Mildt een jaar lang uw reisgezel zijn.

In het kader van de internationale campagne ‘GROEI. Voedsel. Leven. Aarde.' geeft Oxfam u dit jaar een beeldend overzicht van de verschillende uitdagingen waar onze wereld momenteel voor staat op het vlak van voedsel, klimaat en maatschappij.

1 miljard mensen – 1 op 7 – gaat nog elke avond slapen met een lege maag. En dat terwijl velen van hen landbouwers zijn. Ondanks dit onrecht geven de kleine boeren zich niet gewonnen, integendeel, ze blijven sterk verbonden met de aarde.

Een vrouw stalt trots haar vis uit op een markt in Vietnam. Tanzaniaanse boeren doen aan schaduwteelt om erosie in te perken. In Oost-Congo bewerken vrouwen opnieuw het land, al worden hun velden tijdens conflicten geplunderd. En rijstteler in Thailand verenigen zich in coöperaties om voor hun oogst een eerlijke prijs te bekomen.

Ontdek, foto per foto, 12 initiatieven van lokale gemeenschappen in Noord en Zuid. Hun pogingen om de uitdagingen van deze tijd het hoofd te bieden en een duurzame en eerlijke wereld te laten groeien.

Koop de nieuwe kalender en steun zo het werk van Oxfam-Solidariteit en haar partners!

Formaat: 35 x 50 cm
Prijs: € 15 (+ € 2 verzendingskosten)
Een voorsmaakje:

: Vrouwen verwerven een extra inkomen met het drogen van visjes. Tach Ha, Vietnam.

: De bladeren van het suikerriet worden verzameld voor veevoeder. Santa Cruz, Cuba.

: Trotse visverkoopster op de markt van Ha Tinh, Vietnam.

: Met vaardige handen worden de frisse theeblaadjes geoogst in Paksong, Laos.

: Versgeroosterde cashewnoten worden aan de man gebracht. Nampula, Mozambique.

: Het oogsten van olijven op de Westelijke Jordaanoever, bezet Palestijns gebied.

: Rijstoogst in Yasothon, Thailand.

: Ondanks het aanhoudend conflict bewerken de vrouwen hun veld in Bukavu, Oost-Congo.

: Dorpsschooltje wordt gesteund met een fairtradepremie. Paksong, Laos.

: Jongeren komen in actie tegen de klimaatverandering. Brussel, België.

: Het oogsten van bananen in de coöperatieve Banelino, Dominikaanse Republiek.

: Vrouwen oogsten fairtradekoffie in de streek van de Kilimanjaro, Tanzania.

Hoe kunt u de kalender bemachtigen?

Stort 17 euro (€ 15 + € 2 verzendingskosten) op rekening 000-0319659-44 van Oxfam-Solidariteit met de vermelding ‘Kalender 2012'. De kalender wordt u toegestuurd zodra we de betaling hebben ontvangen.

Koop de kalender vanaf 15 oktober in een Oxfam-bookshop, Oxfam-Wereldwinkel of Oxfam-Magasin du monde.

Waar vindt u de Oxfam-bookshops?
Antwerpen: Sint-Jacobsmarkt 84
Elsene: Elsensesteenweg 254
Gent: Sint-Amandstraat 16
Kortrijk: Budastraat 21
Luik: Rue St. Gilles 29
Namen: Bas de la Place 12-14
Ukkel: Vanderkinderestraat 248

Antoine Allard, medestichter van Oxfam in België, overleed 30 jaar geleden

Chantal Nijssen — 2011-06-17T14:24:56Z

Op 18 juni herdenkt Oxfam haar eerste voorzitter, Antoine Allard, die dertig jaar geleden overleed na een Algemene Vergadering van Oxfam-België. De organisatie voert vandaag nog steeds met evenveel inzet en overtuiging strijd tegen armoede en onrecht in de wereld.

Oxfam-België werd op 17 september 1964 opgericht door een paar vrienden van Graaf de Robiano en Baron Allard, na een ontmoeting met Oxfam (Verenigd Koninkrijk) tijdens een reis naar Rwanda. Antoine Allard werd de eerste voorzitter van de nieuwe Belgische vereniging. De stichters van Oxfam waren in de eerste plaats gemotiveerd en verontwaardigd door de armoede en de honger in de wereld.

In de woorden van Antoine Allard: “Het is zeker niet mijn bedoeling bij te dragen tot de wereldrevolutie noch aan de klassenstrijd, noch aan een staatsgreep door het een of ander regime. Mijn doel is de oorlog buiten de wet te stellen, aan de volkeren de kans te geven zich degelijk te voeden, hen te helpen om hun situatie te verbeteren en gelukkig te leven.”

Rebel uit liefde

Antoine Allard werd geboren op 16 december 1907. Vanaf zijn tiende maakt hij talrijke tekeningen en karikaturen. Hij ontvluchtte de universiteit, waar zijn ouders hem naartoe stuurden om economie te studeren en kreeg in 1929 eindelijk hun toestemming om schilderkunst te volgen in München. In mei 1935 huwde hij de Italiaanse Elena Schott, gewezen Olympisch skikampioene. Met haar vertrok hij op huwelijksreis naar Palestina. In 1936 kregen ze een dochter, Astrid.

Zijn diensten als ambulancemedewerker gedurende enkele jaren -in 1940 in Frankrijk en daarna in enkele Afrikaanse landen- bepaalden zijn inzet voor de rest van zijn leven. Hij zou zich binnen enkele internationale organisaties vooral inzetten voor de wereldvrede. Hij gaf lezingen, maakte vele reizen en creëerde een gedemilitariseerde zone in enkele Belgische kustgemeenten waar gewetensbezwaarden en Amerikaanse deserteurs van Vietnam een schuilplaats vonden.

Ondertussen ging Antoine Allard door met tekenen en schilderen. Hij legde contact met Koningin Elisabeth, die hij in 1961 begeleidde naar Moskou en China. Via Jean Van Lierde (de eerste erkende Belgische gewetensbezwaarde) groeide zijn interesse voor Congo en kwam hij in contact met Congolese intellectuelen en politici.

Behalve een uitgebreide collectie schetsen en schilderijen liet Antoine Allard nog vele publicaties en pamfletten na, onder andere: Revolutie uit liefde (1948), Ferveur (1960), Tolstoï had Oradour en Mylaï voorzien (1971), Rebel uit liefde (1974), Ongehoorzaam om te leven (1975), Dood of help (1981).

Kinderen liefhebben in plaats van te bombarderen

De avond van 18 juni 1981 had voorzitter Allard zijn laatste oproep gelanceerd : "dat de mensen die hun eigen kinderen liefhebben ook die van de anderen graag zien in plaats van ze te bombarderen".

Elena Allard overleed 20 jaar naar haar man, in november 2001. Al die tijd had ze zich bijzonder enthousiast ingezet voor Oxfam-België, vooral met de vrijwilligers die zich toelegden op de inzameling van tweedehandse spullen.

Inmiddels zijn de vrijwillige inzamelingen van textiel vervangen door andere inzamelacties. Het gamma van producten werd sterk uitgebreid: eerst met meubels en brocante, nadien met bureaumeubelen, informatica en boeken. Al deze herbruikbare producten worden te koop aangeboden in meer dan 40 winkels, verspreid over heel het land. Zo ontstond een heus ‘sociale economiebedrijf' binnen Oxfam waarin vandaag 120 betaalde krachten tewerkgesteld zijn, naast een groot aantal vrijwilligers.

Madonna en U2 maken plaats voor Kivu op de voorpagina's

David Alliet — 2010-02-12T16:43:13Z

In het wereldje is hij gekend om zijn foto's van Madonna, U2, George Clooney, David Bowie,…en om zijn magazinecovers (Vogue, Elle, Playboy, Dazed,…). Nu heeft de Britse societyfotograaf Rankin zijn talent een tweede keer ten dienste gesteld van Oxfam om de mensen in Oost-Congo te portretteren.

Basasa, 39. Hij verloor zijn broer terwijl zij op zoek waren naar voedsel.

“Ik kwam uit een dorp in het zuiden van Sange. Op een nacht werden we gewekt door geweervuur, we raapten wat kleren bijeen en vluchtten weg: mijn vrouw, onze vier kinderen, mijn moeder en vader, mijn jongere broer en zijn gezin en alle vrienden en buren. We geraakten veilig in Sange maar hier was geen eten dus met een groepje besloten we in de brousse (op 14 km, 2 uur lopen) naar voedsel te zoeken. We hoopten bananen, cassave en bonen te vinden. Ik was samen met mijn vriend Katangaza (45) en mijn broer Ndende (35). Op de terugweg hielden rebellen ons staande, ze namen mijn broer en mijn vriend mee en staken hen neer. Niemand durfde bewegen, uit angst ook gedood te worden.”

“Het was 3 augustus, de dag dat ik alles verloor. Ik deelde alles met mijn broer, hij was mijn beste vriend. We werkten samen en voelden ons dubbel zo sterk. We deelden het inkomen. Nu ben ik alleen, al mijn kracht is weg en ik weet niet of ik in mijn eentje zal kunnen zorgen voor de kinderen van mijn broer en voor de hele familie. Zal het me lukken?”

Photo: Rankin

Mbrize Loyi, 28, (met roze hoofddoek) verloor haar dochter Elisa.

”We zijn al voor de derde keer gevlucht. De eerste keer gingen we naar Uvira, daar bleven we vijf maanden. In Kiliba waren we drie maanden en nu wonen we in Sange. Toen het vechten begon, zijn we gevlucht met de kinderen, de kleintjes op de arm en de anderen stapten mee.”

In het begin waren we gezond maar nu raken we allemaal uitgeput. Mijn man is ziek, hij is in het ziekenhuis. Voor we naar bed gaan hebben we alleen wat fufu (maïsbloem en water) om te eten. De hele dag hebben we honger en 's nachts kunnen we moeilijk slapen op de harde grond. Overdag proberen we wat casave te vinden in de velden maar het valt ons zwaar voedsel stelen op de grond van andere mensen. We hebben geen keuze, wij hebben geen grond om te bewerken.”

”Mijn dochtertje Elisa was amper negen toen ze hier een maand geleden stierf. Plots was ze dood, ik weet niet hoe dat gekomen is maar ik ben er kapot van. Toen ik hier kwam met mijn kindje wilde ik het beschermen tegen de gevechten. Ik ben haar moeder, ik moest voor haar zorgen en nu is ze dood terwijl we toch veilig zouden moeten zijn. We hebben haar begraven op het kerkhof. Maar als onze andere kinderen aan hun zusje denken en wenen, voel ik me ziek van verdriet.”

”Het enige dat me van haar rest, zijn de herinneringen. Ze was altijd vrolijk en zong de hele tijd, in de kerk en thuis. Ze begon al een beetje te helpen in het huisouden, ze was slim, naar school gaan vond ze heel leuk. En ze was een toneelspeelster, altijd grapjes makend. Als ik aan mijn man en de kinderen denk, zie ik Elisa. Ze had dezelfde gelaatstrekken als haar vader.”

Photo: Rankin

Masumbuko, 36 en zijn vrouw Grace, 30

“Het was liefde op het eerste zicht met mijn vrouw. Ze had iets speciaals, haar manier van praten, van lopen, haar neus en oren… Toen ik haar zag, was mijn eerste reactie: wat is ze mooi! Ik kan het niet uitleggen, sommigen vinden haar misschien niet bijzonder, maar voor mij is ze volmaakt.”

Photo: Rankin

Charles, 51, woont als vluchteling samen met 21 andere gezinnen in een verlaten gezondheidscentrum.

“Mijn gezin is er nog maar ik verloor mijn echtgenote… We hebben vijf kinderen, enkele zijn hier bij mij, de andere wonen bij een gezin op 14km hier vandaan. Mijn dochters Mwangaza Mukuyano, 18, Maitaji Mukuyano, 16 en Tantine Ngombekwa, 11 zijn hier bij me. We wonen in een verlaten huis met 22 andere gezinnen. Al komen we uit verschillende dorpen, we kenden elkaar al. Toen het vechten begon zijn we samen gevlucht. Het was een dinsdag, iedereen was de kluts kwijt maar uiteindelijk belanden we hier. Zonder dat te plannen.”

“Als je op het veld bent wanneer het schieten begint, kan je niet meer naar huis om de koeien te halen, je gooit je werktuigen neer en begint te lopen. Ik ben al oud en loop niet meer zo snel, het duurde een tijdje voor ik mijn vrouw en de kinderen gevonden had. Toen ik eindelijk bij hen was, vertelden de kinderen dat hun moeder een hartaanval had. We wisten al een tijdje dat ze een zwak hart had. Toen ze vlakbij luide geweerschoten hoorde, stortte ze gewoon in elkaar. De buren hielpen haar op een draagberrie leggen, we bleven lopen met haar op onze schouders terwijl er alsmaar meer en luider geschoten werd. Af en toe keek ik of ze nog leefde, toen we heel even stopten om op adem te komen zag ik dat ze gestorven was. We begroeven haar met wat persoonlijke zaken in een ondiep graf. Tijd was er niet. De buren vluchten verder en het kostte mij drie dagen om hier te geraken. We moesten met de vijf kinderen drie dagen schuilen in de brousse.”

“Ik mis mijn vrouw heel erg. Zelf ben ik niet gezond maar ik moet voor de vijf kinderen zorgen. Wie zal het anders doen. Hertrouwen zit er niet in want ik heb geen geld. En ik hield veel van mijn vrouw. De foto van haar identiteitskaart heb ik bewaard. Als ik daar naar kijk weet ik nog hoe trots ik op haar was. Ze was zo vol liefde voor mij en de kinderen. Ze respecteerde me en bleef me altijd trouw.”

Photo: Rankin

Furaha, 28

“We hoorden schieten en we konden niets anders meenemen behalve de kinderen. We moesten ons vier dagen verstoppen met de zes kinderen voordat we hier terechtkwamen. Als er vlakbij geschoten werd, waren we allemaal doodsbang. In de brousse is het niet bepaald leuk wanneer er gevochten wordt. We sliepen in open lucht, zonder voedsel. Iedereen had honger en de muggen beten maar we konden geen gerucht maken want als ze je vinden ga je eraan!”

“We kenden een plaats waar de kinderen konden huilen zonder gehoord te worden. Tussen de bergen zijn grotten en daar wordt het gehuil niet gehoord door de rebellen. We probeerden altijd te schuilen in de buurt van een rivier of bij water. Als de kinderen dan weenden, konden wij ze kalmeren met fris water of wat te drinken geven. Of we gaven ze borstvoeding maar als dat niet hielp moesten we een hand over hun mond houden…”

”Ik ben hun moeder: als mijn kinderen gelukkig zijn, ben ik dat ook. Als ze wenen, wil ik ook wenen. Als er iets me ze gebeurt, als ze ziek zijn of honger hebben, doe ik alles wat ik kan om eten voor ze te vinden. Ik droom dat mijn kinderen in vrede kunnen opgroeien, ze moeten naar school kunnen gaan zonder bang te zijn voor geweld. Nu leven we allemaal in angst, zonder school, zonder vrede. We weten niet wat de toekomst nog brengen zal.”

Photo: Rankin

Ngabu, 8

”Ik wil graag veel weten.”

Photo: Rankin

Celestin, 14

“Ik houd van mijn hoed. Ik kocht hem vorig jaar op de markt, hij beschermt me tegen de zon en dat bevalt me wel. Zijn donkere kleur is prima, hij wordt niet snel vuil ook al draag ik mijn hoed elke dag na schooltijd.”

Photo: Rankin

Annie, 45, moeder van een gastgezin met 10 personen

”Ik heb ze in huis genomen omdat het goed is andere mensen te helpen. In Congo kan iedereen op een bepaald moment hulp nodig hebben. Vandaag zijn zij het, morgen misschien wij? In het verleden hebben wij ook al moeten vluchten en hulp zoeken bij vreemden. Nu kunnen we iets terug doen. We hadden een tweede huis waar de kinderen in een kamer sliepen en de geiten in een andere. De geiten zijn naar buiten verhuisd en de kinderen slapen bij ons zodat onze vrienden nu twee kamers hebben.”

“We zijn inderdaad vrienden geworden. We eten samen en delen hetzelfde voedsel. We bewerken samen het land maar we bezoeken niet dezelfde kerk. Wij zijn protestant en zij zijn getuigen van Jehova, maar mensen zijn belangrijker dan godsdiensten en het is onze plicht voor elkaar te zorgen.”

Photo: Rankin

Zafarani, 25, met haar echtgenoot Farbrize, 28.

“De eerste keer dat ik mijn man zag, verkocht ik bananensap op de markt. Die dag zal ik niet snel vergeten, ik was 18. Hij droeg een zwarte broek en een rood hemd, zo'n hemd dat je enkel bij een speciale gelegenheid draagt. Hij droeg het op een nonchalante manier en wandelde naar mijn kraam. Waar woon je, vroeg hij want hij wilde me thuis komen opzoeken.”

“Eerst was ik verlegen, ik zei niet veel, wat waren zijn bedoelingen… Sommige mannen willen alleen wat plezier maken met vrouwen, ze hebben geen ernstige bedoelingen. Maar hij, hij kwam de volgende dag terug en we praten en praten. Ik denk dat we toen verliefd werden. Hij wilde dat we samen bleven maar ik wist niet zeker of hij met me wilde trouwen. Dus zei ik: “Ofwel doen we het goed ofwel kunnen we het beter vergeten.“

Photo: Rankin

Muvida, 50 en baby Chance, 1 week

”Vorige week is mijn dochter Byamungu gestorven in het ziekenhuis van Sange. Ze moest een keizersnede krijgen en is gestorven toen de baby geboren werd. Ik was bij haar, het was hartverscheurend mijn dochter te zien sterven zonder dat ze haar kind had gezien. We begroeven haar op vrijdag, ik had geen geld voor de begrafenis dus ik moest 7 euro lenen.”

“Ik was de eerste om de baby vast te houden, ik noemde haar Chance en ik zal voor haar zorgen alsof ze mijn eigen kind is. Net zoals ik altijd voor mijn dochter gezorgd heb. Met de baby voel ik me een beetje gelukkig, toen mijn dochter stierf had ik alles verloren behalve dit kind waar ik kan voor zorgen. Chance herinnert me aan haar moeder, die mijn dochter was.”

”Als de baby slaapt ben ik gerust maar ze eet niet zo goed en huilt veel. Dat maakt me ongerust. Ik kan geen borstvoeding geven dus krijgt ze koemelk maar dat is niet genoeg. Ik heb geen kleertjes voor haar en er is niet genoeg water. In het gezin van mijn nicht zijn tien extra mensen komen wonen. We leven allemaal samen in de geitenstal en de baby heeft geen eigen bedje. Iedereen slaapt op de vloer. De mensen hebben hier niet genoeg te eten, het enige dat ze ons kunnen bieden is een plek om te slapen. Er is niets voorhanden om Chance te verzorgen. Ze is amper een week oud…”

Photo: Rankin

Sikito, 40, kapper (links) met een van de klanten

”Ik was pas tien toen ik begon haar te vlechten, ik zie graag mensen met een mooi kapsel. Er zijn allerlei manieren om te vlechten en ik heb ze allemaal onder de knie. Sommige vrouwen houden ervan dat hun haar recht omhoog staat, daar is heel wat werk aan. Je moet een draad strak rond het haar knopen, het moet heel vast zitten. Kinderen vinden dit niet zo leuk omdat het een beetje pijn doet aan hun hoofd.”

“Iemand met een slecht kapsel, daar gruw ik van. Dan wil ik er altijd aan beginnen werken om het mooi te maken.”

“Ik houd veel van mijn werk, het maakt me trots en ik verdien genoeg geld om mijn kinderen naar school te sturen. Mijn vijf kinderen zijn naar school kunnen gaan, zoveel verdiende ik. In de stad kon ik tot 100.000 frank vragen per kapsel maar hier is dat slechts 200 frank, dat is heel weinig maar geen van ons heeft geld.”

Photo: Rankin

In 2008 trok mode- en societyfotograaf Rankin met Oxfam naar het vluchtelingenkamp Mugunga in Oost-Congo. Dat leverde sterke portretten op van gewone mensen, die ondanks de barre leefomstandigheden in vluchtelingenkampen en berooid van al hun hebben en houden, toch veel waardigheid en hoop op een betere toekomst uitstraalden. Rankin wilde een gezicht geven aan mensen die al te vaak slechts statistieken waren bij een aanslepend conflict tussen rebellen en regeringsleger.

In 2009 keerde Rankin terug naar de DR Congo. Zijn tweede bezoek bracht hem naar Sange, waar pas tienduizenden vluchtelingen een onderkomen hadden gezocht na nieuwe schermutselingen. De bevolking was er in korte tijd verdubbeld nadat de bewoners hun woning hadden opengesteld om zes tot acht vluchtelingen op te vangen.

Die genereuze houding trof fotograaf Rankin. Hij maakte een reeks portretten rond de prachtige liefdesverhalen die hij in Congo noteerde: de liefde van een moeder die haar baby troost en stil sust om hem te beschermen tegen gewapende mannen; een innig verliefd koppel dat de gruwel rondom zich tracht te vergeten,…

De Democratische Republiek Congo is een van de hardste plekken op aarde om thuis te noemen. Door het conflict zijn daar sinds 1998 vijf miljoen mensen gestorven en de oorlog blijft maar voortduren in het oosten van het land. Maar de meeste mensen zijn niet gesneuveld tijdens gevechten, ze raakten ondervoed en bezweken daarna aan ziekten. Er staat geen maat op het lijden: honderdduizenden woningen werden verwoest en talloze vrouwen werden verkracht.

Te midden van de gruwel leeft de hoop, mensen zijn goed voor elkaar terwijl rondom hen geweld woedt. In het oosten werden twee miljoen mensen dakloos en ze raakten alles kwijt maar de meesten van hen wonen niet in tijdelijke kampen. Heel wat vluchtelingen vonden onderdak bij plaatselijke bewoners, hoewel ze geen verwanten waren en die bewoners zelf extreem arm zijn. De generositeit is hartverwarmend. Zoals ook blijkt uit de foto's van Rankin.

Bedankt vrijwilligers!

Tineke D'Haese — 2009-03-02T14:10:52Z

Naar aanleiding van de week van de vrijwilliger wil het personeel van Oxfam-Solidariteit al haar vrijwilligers bedanken voor hun inzet!

Van 1 tot 7 maart vieren we de week van de vrijwilliger. Daarom willen we symbolisch even bij het vrijwilligerswerk stilstaan en in het bijzonder bij jullie inzet. We doen dat niet zomaar. Jullie zijn immers d ambassadeurs van Oxfam-Solidariteit.

Jullie zijn het eerste aanspreekpunt voor klanten, het gezicht van onze organisatie tijdens de Fair Trains-actie, bij kledinginzamelingen in de e5 Mode-winkels, tijdens de campagne op de zomerfestivals,…

Jullie vertegenwoordigen onze organisatie bij het publiek en zorgen ervoor dat iedereen weet waar Oxfam-Solidariteit voor staat.

Die vrijwillige inzet is tegelijk een signaal dat jullie onze projecten steunen, zowel in het Noorden als het Zuiden. En dat betekent heel veel voor ons. Bedankt!

In Brussel, Oostende of Charleroi, als werknemer of als vrijwilliger, we delen allemaal dezelfde visie. Samen zetten we ons in voor de strijd tegen onrecht die aan de basis ligt van armoede, ieder van ons op haar of zijn manier.

Wat de medewerkers van Oxfam van de vrijwilligers vinden: Vrijwilligerswerk is...
“een kleine stap voor jezelf, maar een grote voor de mensheid.” (Marcel Adler, directeur van de tweedehandsafdeling)
“een onmisbare steun die het verschil maakt.” (Ilse Taildeman, verantwoordelijke voor de vrijwilligerswerking van Oxfam-Solidariteit)
“een manier om je in te zetten voor een betere wereld.” (Bert D'hondt, campagneverantwoordelijke van Oxfam-Solidariteit)

Vrijwilligers zijn...
“essentieel voor de werking van onze organisatie.” (Stefaan Declercq, Algemeen secretaris van Oxfam-Solidariteit)
“mensen die zich met volle goesting inzetten.” (Channah Bentein, verantwoordelijke interne vorming)
“mensen die zich niet door geld laten leiden!” (Ccile Duwe, verantwoordelijke fondsenwerving)

In n woord: BEDANKT !!

Calle Santa Fe, film over politiek verzet in Chili anno 1970

Chantal Nijssen — 2009-02-20T16:21:50Z

Op 8 februari 1987 werd de Belgische dokter Michaël De Witte gedood door het Salvadoraanse leger. Hij werkte met het bevrijdingsfront dat een guerrillaoorlog uitvocht met een onderdrukkend en moorddadig regime. De inzet van Michaël en zijn medestrijders mag niet vergeten worden.

Ook in veel andere Latijns-Amerikaanse landen was er in die periode gewapend verzet tegen de dictatuur en voor vrijheid en rechtvaardigheid. De gewapende verzetsbewegingen in Latijns-Amerika namen uiteenlopende vormen aan. Ze leden nederlagen en boekten successen. Altijd waren er veel doden en gewonden, bij de strijders en bij de bevolking.

De vragen die velen zich achteraf stelden, waren en zijn: "Was het de moeite waard? Weegt de strijd voor de bevrijding van onderdrukking op tegen de dood en het lijden van de vele slachtoffers?" De Stichting Michal De Witte wil het engagement van Michal en al zijn medestrijders niet vergeten. “We zullen hun inzet, tot de dood, blijven gedenken.”

“Maar we willen ook de vragen niet uit de weg gaan. Daarom stellen we een film voor, die op serene maar indringende manier de vraag stelt naar de zin en de betekenis van de revolutionaire, gewapende strijd. De film van cineaste Carmen Castillo heet “Calle Santa Fe”.

Bekijk hier alvast de intro op de film

Onderduiken in de Calle Sante Fe

Carmen Castillo was lid van de Chileense Movimiento de la Izquierda Revolucionaria (MIR) die de Unidad Popular van Salvador Allende steunde. Miguel Enriquez, de leider van de MIR, was de man van Carmen Castillo. Na de staatsgreep van Pinochet in 1973 en de nietsontziende repressie, moesten de militanten van links massaal onderduiken. De MIR ging in het gewapend verzet.

Calle Santa Fe was de straat waar Carmen Castillo en Miguel Enriquez een onderduikadres hadden. In oktober ontdekt de politieke politie de clandestiene woning en valt binnen. Miguel Enriquez wordt doodgeschoten. Carmen Castillo, hoogzwanger, wordt zwaar gewond. Ze wordt verbannen.

Begin de jaren '90 schreef Carmen Castillo in een boek ( Een oktoberdag in Santiago) haar herinneringen op aan de periode in het huis van de Calle Santa Fe. Dan werd ze cineaste en maakte documentaires. In 2007 keert ze terug naar Chili en kijkt in een sterke film terug naar het Santiago van de jaren ' 70. Ze schetst de geschiedenis van de MIR en praat met militanten van toen en nu.

David Morelli over de film: "Carmen Castillo schetst het portret van een tijd die dramatisch maar ook heel hoopvol was. Ze probeert vooral te ontdekken wat haar en ontelbare andere militanten dreef om hun politieke engagement vr gezin en kinderen te plaatsen. Met een onthutsend inzicht en zonder pathos werpt ze zich op de redenen en de gevolgen van haar eigen engagement en op de mogelijkheid om haar waarden en herinneringen over te dragen op een jongere generatie. Een zware, harde maar ook belangrijke documentaire."

Op vraag van de Stichting Michal De Witte programmeert Cinema ZED deze film in Leuven. U bent van harte welkom op de voorstelling. Kom gerust wat vroeger of blijf wat langer, om bekenden te ontmoeten en voor een babbel. Het STUKcaf biedt daar alle gelegenheid toe.

De Stichting Michal De Witte

Praktisch:
Calle Santa Fe, film van Carmen Castillo, gesproken in Frans en Spaans. Ondertiteld in het Nederlands en het Frans.
Vrijdag 20 februari, om 19.30 uur in het Stuk, Naamsestraat 96, in Leuven.
Reserveer een ticket via e-mail: willem.dewitte (at) fulladsl.be
Meer lezen

In samenwerking met: 11.11.11, Oxfam-Solidariteit, FOS (Socialistische Solidariteit), INTAL Geneeskunde voor de Derde Wereld, Leuvense Derde Wereld Raad, Geneeskunde voor het Volk.

Humanitaire crisis dreigt in Gaza

2008-12-29T15:32:04Z

Oxfam waarschuwt dat de mensen in Gaza een ongeziene humanitaire crisis tegemoet gaan indien de Israëlische bombardementen niet onmiddellijk worden gestaakt en de Israëlische autoriteiten niet meteen humanitaire hulpgoederen toelaten.

De hevige bombardementen hebben enorme schade aangericht aan de infrastructuur in Gaza, waardoor vele buurten zonder elektriciteit en water zitten. Het hoge aantal slachtoffers heeft bovendien de al beperkte medische infrastructuur in Gaza overrompeld: alle ziekenhuizen hebben al laten weten dat ze niet langer over levensnoodzakelijke voorraden beschikken en dat de weinige basisvoorzieningen die hen nog resten, snel uitgeput raken.

De zware bombardementen hebben Oxfam gedwongen de meeste van haar humanitaire projecten in Gaza tijdelijk op te schorten. Een programma dat in de voedselvoorziening van 25.000 mensen voorziet, is eveneens tijdelijk gestaakt. De lokale partners van Oxfam in de gezondheidszorg zijn de laatste dagen actief in de weer om de slachtoffers van de bombardementen op te vangen en te verzorgen.

Ongeziene humanitaire crisis

“Meer dan honderdduizend mensen in Gaza zijn afhankelijk van Oxfam en andere internationale organisaties om in hun basisbehoeften te voorzien: zuiver water, voedsel en hygine. Gaza is al 19 maanden volledig afgesloten van de buitenwereld en de inwoners balanceerden al op het randje van een zware humanitaire crisis. Indien de bombardementen niet onmiddellijk stoppen, wordt deze crisis een bittere realiteit.”, zegt Mehdi Marchal van Oxfam-Solidariteit.

“De internationale gemeenschap kan niet langer afzijdig blijven en toelaten dat de Isralische autoriteiten op grote schaal het internationaal recht schenden door gebruik te maken van disproportioneel geweld tegen de burgerbevolking van Gaza. Oxfam veroordeelt zonder meer de raketaanvallen van Hamas op Isralische burgers, maar deze verantwoorden in geen enkele mate de buitensporige militaire respons van Isral, die honderden onschuldige burgerslachtoffers maakt.”

“Regeringsleiders overal ter wereld moeten de nodige stappen ondernemen om de aanvallen van beide partijen te stoppen en om druk uit te oefenen op Isral om de blokkade van Gaza op te geven.”

Meer informatie
Mehdi Marchal, programmabeheerder Midden-Oosten voor Oxfam-Solidariteit
Tel: 0485 52 07 77 – mma(at)oxfamsol.be

"Cheka kidogo" of "Lach een beetje"

David Alliet — 2008-11-27T07:47:14Z

De Britse fotograaf Rankin liet glamour en glitter van de beroemdheden achter zich en trok voor Oxfam naar een vluchtelingenkamp in Oost-Congo.
Het project kreeg de naam Cheka kidogo, Swahili voor "Lach een beetje", want hij vroeg de mensen te lachen met hun ogen. Het resultaat is een reeks ontroerend mooie portretten tegen de achtergrond van oorlog en geweld.

Tumani (Hope), 38. Tailor
"This sewing machine is all I could take with me. It was heavy, difficult to carry, but I couldn't leave it behind. This sewing machine feeds my eight children and me. If someone were to take this from me, they would be taking my life."
Photo: Rankin

Jasmine. Photographer
Photo: Rankin

Banza Masamba, 47. Hairdresser
"There are 24 of us in the camp, living in four small huts. The worst moment in my life is right now. We want peace. That's all. Peace so that we can go back home. We want you people to talk to the politicians and ask them to stop this war."
Photo: Rankin

Balume
Photo: Rankin

Rehema Buera, 52. Restaurant owner
"I lost my husband and four of my children because of this war. After the attack, there were dead bodies everywhere in my village. I found the dead bodies of my husband and my four eldest children - all shot in the head. That day, 175 people from my village were murdered."
Photo: Rankin

Antoinette, 70. Wife and Granny
" My husband was a businessman. He is dead. One night those men entered the village. They were assaulting us, shooting people, and setting fire to our homes. My husband was shot. I found his body on the street. I didn't attempt to bury him. I couldn't. I had to run. I want my message to be heard. I want an end to this war."
Photo: Rankin

Fidel
Photo: Rankin

Charles Kimanuka, 78. Chef
"I've been a chef since 1945. I used to cook for important people. Now it's hard for me - and my six children here - to survive on the limited stocks of food in the camp."
Photo: Rankin
Update from Charles - 7 November

Karo Redi, 14 (with baby Happiness).
Photo: Rankin

Seraphine, 42. Entrepreneur
"I came from Rutshuru in Katwiguru. My own husband was killed in front of my eyes. There is still no peace in Rutshuru. Laurent Nkunda (leader of CNDP) is still oppressing us. We lived with the Interahamwe and there was no problem with them. But when Laurent Nkunda came, we started suffering a lot. He shot many people. Many people.
"Please help us get rid of those enemies so that we can go back to home. That is what we want. If you help us with this, really, we can finally heal."
Photo: Rankin

Rehema
Photo: Rankin

Naomi Daniela, 45. Mother (with her son Bienfae)
"My husband's name was Joseph. He was a businessman. One night those men came and grabbed my husband from our house. I tried to stop them. I asked them what they were going to do with him. They pushed me away then one of them stabbed me in my shoulder. I was crying and all my children were crying, I didn't know what to do. I ran to my brother's home for help. My brother and his friends went to look for my husband. They never came back."
Photo: Rankin

Jean Mbehere, 30. Pregnant mother
"I am here with my husband and our five children. The sixth is due any day now.
"My uncle was killed in the fields. And my brother was sitting under a tree when he was hit in the head by a bullet.
"All I want is peace, so we can go back to our village. Nothing will remain there. We will have to restart our lives, rebuild our homes, and plant new crops to feed us."
Photo: Rankin

Furaha Vumilia, 65. Basket maker
"It takes two weeks to make a basket - but it only sells for 260 francs (25p). How can you work for two weeks to make 25p? I fled when the war came. People were throwing bombs into our houses. I was living with my son. He and his wife were killed. I fled with my two grandsons. One is 15 and the other 13. They are orphans now."
Photo: Rankin

Kalimbiro Shamavu, 75. Cobbler
"It's war. There's no security in our village. We were forced out - my wife and I with our seven children and 12 grandchildren. Many houses were set on fire. Many people were killed.
"I used to make shoes for everyone. I loved my work. I had special tools and thread but I had to leave everything behind when we fled."
Photo: Rankin

Alexis Ruangu, 29. Hunter - from a Pygmy tribe
"I know someone from my village who was castrated by the rebels. This war has scared us a lot - it has really affected us. I can't say if we will ever return home. We are afraid that if we go back we will be killed.
"Pygmies move around the forest. We hunt, and look for honey and potatoes. My family's not used to staying in one place, living among so many people."
Photo: Rankin

Rankin vertelt: "Dit is mijn manier om de aandacht te vestigen op de problematiek daar". Toch deed hij dat bewust niet met de stereotype beelden van afgebrande huizen, huilende kinderen en smekende moeders. "Het grootste probleem van conflictfotografie is dat wij er ietwat immuun voor geworden zijn. Ik wou de mensen zelf laten zien, hun ogen die duidelijk maken dat ze eigenlijk hetzelfde zijn als u en ik. Door de mensen voor een witte achtergrond te plaatsen wilde ik ze uit hun dramatische context halen, zonder hen te overladen met medelijden."

videos

Behind the scene

Kalender 2009

David Alliet — 2008-10-07T09:39:21Z

De nieuwe fotokalender 2009 van Oxfam-Solidariteit is nu al beschikbaar!
U vindt er 12 inspirerende foto's van Tineke D'haese en Eric de Mildt.

Werken, zich voeden, zich verzorgen of leven in veiligheid zijn rechten, geen privileges. We vergeten vaak dat armoede en uitsluiting flagrante schendingen zijn van erkende en afdwingbare rechten. Samen met haar partners in Afrika, Azi, Latijns Amerika en het Midden-Oosten zet Oxfam-Solidariteit zich in voor een wereld zonder armoede en onrecht.

12 mooie foto's van mensen die willen gehoord worden... De beeldtaal is respectvol en direct, zij verbloemt niet maar kan toch ontroeren. En vooral, de foto's stralen kracht uit. Ze inspireren en motiveren om mee te bouwen aan een andere wereld.

Door deze kalender te kopen steunt u eveneens het werk van Oxfam-Solidariteit.

Elke maand een inspirerende foto en ruimte om uw afspraken te noteren.

Formaat: 35 op 50 cm.

Om te bestellen:
stort 14 euro (de kalender kost 12 euro plus verzendkosten) op rekeningnummer 000-0319659-44 van Oxfam-Solidariteit,
vermeld 'Kalender 2009'.
De kalender wordt u na verwerking van uw storting per post toegestuurd.

Bekijk de foto's van de kalender

22 juli: bruisend Zuid-Afrika op One Day

Chantal Nijssen — 2008-07-17T10:19:36Z

In Zuid-Afrika bouwen partners van Oxfam mee aan de nieuwe toekomst van hun land. De Gentse Feesten 2008 hebben een culturele samenwerking opgezet om zijn bruisende kant te laten zien op dinsdag 22 juli bij St.-Jacobs.

Zuid-Afrika is in volle evolutie: sinds de afschaffing van de apartheid bouwt het land aan een nieuwe toekomst. Maar ondanks de progressieve Zuid-Afrikaanse wetgeving heeft niet iedereen dezelfde kansen. Goede werkomstandigheden, scholing, zuiver water, een betaalbare dokter in de buurt,… het is niet voor iedereen beschikbaar. De armoede is nog groot en er bestaat een scherpe inkomensongelijkheid. Honderden jaren racisme laten zich niet in korte tijd uitwissen...

Daarom verdedigen de partnerorganisaties van Oxfam in Zuid-Afrika onder meer het recht op gezondheid en basisgezondheidszorg. Oxfam Wereldwinkels voert ook wijn, thee en rozijntjes van niet-blanke producentengroepen uit Zuid-Afrika in en stimuleert zo de bedrijfjes die er deel van uitmaken. Zij krijgen een gegarandeerde prijs voor hun product n een extra premie die ze kunnen gebruiken voor infrastructuur, vorming,…

One Day for another World

In de loop van vijf edities is One Day een vaste waarde geworden tijdens de Gentse Feesten bij St-Jacobs, een dag in het teken van solidariteit in brede en feestelijke zin. In 2008 willen de organisatoren, samen met Oxfam en Sioen Zuid-Afrika in de kijker plaatsen, met een focus op de culturele rijkdom, creativiteit en diversiteit van het land en Soweto in het bijzonder.

Vooral de jongeren, de generatie van na de Apartheid, biedt One Day een podium. Het zijn enthousiaste, positief ingestelde en boeiende mensen. Zij krijgen een kans om zich op een inspirerende manier te uiten, met de nadruk op gelijkwaardigheid…

Zuid-Afrika bruist, organisaties nemen zelf hun lot in handen, op alle vlakken. Oxfam wil die positieve evolutie via cultuur in de kijker zetten. Door de culturele samenwerking met Zuid-Afrika krijgen de Gentse Feesten een andere kant van het land te zien. One Day for Another World en Zuid-Afrika gaan dan ook perfect samen.

Als bezoeker gaat u naar de Gentse Feesten om plezier te maken, nieuwe dingen te ontdekken,… voor dat alles kunt u terecht op One Day for another World bij St.-Jacobs. Oxfam stelt zich die dag voor als fair en solidair aan een breed publiek. Kom dus langs en laat al uw zintuigen prikkelen via een Zuid-Afrikaanse ontdekkingstocht!

Fair & Solidair partnerschap

Oxfam werkt samen met partners die opkomen voor hun rechten.
Oxfam-Solidariteit heeft jarenlange partnerrelaties in Zuid-Afrika en focust op de familiale landbouw en landeigendom, op het versterken van organisaties en vorming, op bewustmaking rond hiv/aids. Meer informatie over onze partners en projecten

Sinds Zuid-Afrika in de jaren 1990 een democratische rechtstaat werd, werkt Oxfam-Wereldwinkels er samen met verschillende producentengroepen en importeert biologische wijn van Stellar Organics, het eerste Zuid-Afrikaanse wijngoed dat biologische wijnen produceerde. Daarnaast is er rooibosthee van de ‘Heiveld Coperatieve' en rozijnen van de ‘Eksteenkuil Boerevereniging'. De leden van deze producentengroepen zijn meestal kleurlingen, dikwijls landloze families die geleidelijk aan landeigendom verwerven of aandelen in het bedrijf.

Oxfam op de Gentse Feesten:
in de Bibliotheekstraat met de Campagne “Stop de koehandel met melk!” ter verdediging van de familiale landbouw; met de Oxfam Bookshop en een marktwagen van Oxfam-Wereldwinkels.
De Vintagewinkel bij St.-Jacobs baadt tijdens de Feesten in een Zuid-Afrikaanse sfeer.
Oxfam is eveneens partner van de rijdende tentoonstelling van 25 foto's uit de collectie “Then and Now”.

Meer info over One Day 2008:
Erik Todts, 0476/982404 – erik.todts (at) oxfamsol.be
Gwen Segers, 0497/583883 – gwen.segers (at) oww.be