De blauwe ader van Zuid-Kivu

19/07/2019

Om vier dorpen in de Congolese provincie Zuid-Kivu van zuiver water te voorzien, heeft Oxfam een buitengewoon ambitieus project opgestart: de constructie van een waterleiding van meer dan 120 kilometer lang. Die watervoorziening is van levensbelang en ze zal het risico op ziektes en epidemieën fors verminderen.

Voor de inwoners van Sebele - een van de dorpen die bij het project betrokken zijn - is toegang tot water een dagelijkse strijd. Hun dorp beschikt over slechts één waterput met niet-drinkbaar water. Toch staat Rebaka Kashindoro elke dag om vier uur 's morgens op om naar de waterput te wandelen, met een jerrycan van twintig liter in de hand. De tocht heen en terug duurt een uur en Rebaka moet die minstens twee keer per dag afleggen. En dan maar hopen dat er nog water is ...

 

Doe een gift om dit en andere projecten mogelijk te maken.

Besmet water veroorzaakt epidemieën

In Sebele wonen 40.280 mensen die geen toegang hebben tot drinkbaar water. De rivier - waarvan het water evenmin drinkbaar is - bevindt zich op vier kilometer van het dorp. Sommige mensen graven tijdelijke putten in de buurt van hun huizen om niet steeds heen en weer te moeten wandelen. Die putten worden echter snel besmet door naburige latrines. Regen maakt het probleem alleen maar erger. Het regenwater voert afval mee naar de geïmproviseerde putten. Bovendien kunnen malariamuggen welig tieren in het stilstaande water. De inwoners van Sebele zijn zich bewust van de risico's die dergelijke putten met zich meebrengen, maar het is vaak de enige manier om op een enigszins praktische manier aan water te komen.

Het ziekenhuis van Sebele is dan ook altijd vol. Elke dag melden zich een vijftiental nieuwe cholerapatiënten. Soms worden patiënten zelfs in tenten op de binnenplaats ondergebracht omdat het ziekenhuis niet over voldoende bedden beschikt. "Het is verschrikkelijk, mijn kinderen zijn voortdurend ziek," vertelt Lwako Okelwa. Ze is vijftig jaar en ligt met cholera in het ziekenhuis. "Maar wat kan ik doen? Ik woon al vijftien jaar in Sebele en er is nog steeds niets veranderd."

Een gemeenschappelijke pijplijn

Oxfam brengt een oplossing: proper en drinkbaar water opvangen uit de bron van de rivier Mukera op ongeveer tachtig kilometer van Sebele. Om het water naar de betrokken dorpen te brengen, wordt de goedkoopste energie op aarde gebruikt: de zwaartekracht. Doordat de bron zich op 1500 meter hoogte bevindt, is er geen enkele pomp nodig om het water naar de reservoirs te leiden.

In Sebele hebben meer dan 40.000 mensen geen toegang tot drinkbaar water.

Om de pijplijn aan te leggen, doet Oxfam een beroep op de lokale gemeenschappen. Amnazo Kiza, een energieke vrouw van dertig en moeder van vijf kinderen, is secretaris van het Water Committee, dat werd opgericht om het project te beheren. "Alle mensen die hieraan meewerken, zijn vrijwilligers,” zegt ze.” Ze werden via stemming gekozen door de gemeenschappen. Het comité heeft onder meer als taak het werk te organiseren van de vrijwilligers die de geul voor de pijplijn graven. Eenmaal de pijplijn is aangelegd, zullen de gezinnen een kleine bijdrage moeten betalen om toegang te krijgen tot het water. Met die bijdragen kunnen we het systeem onderhouden. We zullen een solidariteitsfonds oprichten voor mensen, bijvoorbeeld ouderen, die deze bijdrage niet kunnen betalen." 

Onvoldoende middelen

Al veertien maanden wordt er aan het project gewerkt en er is al 106 kilometer van de pijplijn aangelegd. Ook de platformen voor de reservoirs zijn al opgebouwd. Elk platform kan een watertank met een capaciteit van 70.000 liter dragen. Die reservoirs worden verbonden met kranen, die de inwoners van Segele, Fizi, Katanka en Malinde van proper water zullen voorzien.

Er ontbreekt nog 125.000 euro om het project af te werken.

Er ontbreekt echter nog 26 kilometer van de pijplijn en het project heeft te kampen met financieringsmoeilijkheden. Het grootste probleem ligt bij het transport van de leidingen die in Oeganda worden aangekocht, naar de betrokken zones. Want die zijn vaak moeilijk bereikbaar. Dat maakt de transportkorsten enorm hoog en ze worden niet gedekt door de overheidssubsidies voor ontwikkelingshulp.

Daarom is het zo belangrijk dat ngo's zoals Oxfam fondsen aanbrengen. Zo’n fondsen hebben minder beperkingen dan overheidsmiddelen en kunnen uitgaven zoals het vervoer van materiaal bekostigen. De vrijgevigheid van schenkers is het laatste duwtje in de rug om dit project tot een goed einde te brengen. Op dit moment ontbreekt er 125.000 euro om het project te voltooien. Zodra het water stroomt, ontstaat er een blauwe ader die de hele regio zal doen heropleven.

Doe een gift om dit en andere projecten mogelijk te maken.