Bashir Lahsan Ahmada, 20 jaar oud

Bashir Lahsan Ahmada, 20 jaar oudSamen met zijn vier broers en twee zussen woont Bashir in Boujdour, een kamp voor Sahrawi-vluchtelingen. Bashir is geboren in het naburige vluchtelingenkamp van Laâyoune. Hij liep school in de kampen, en kon een zomer naar Spanje reizen dankzij een programma dat Sahrawi-kinderen van 7 tot 12 jaar de kans biedt om bij een gastgezin in Europa te verblijven.



“Ik ben opgegroeid in een conservatief gezin, dat me de verdediging van onze zaak met de paplepel heeft ingegoten. Mijn vader is militair en mijn moeder is huisvrouw. Als kind was ik een stoute jongen. Voor het minste ging ik op de vuist met de andere kinderen van de wijk. Mijn moeder gaf me vaak op mijn donder. Zodra er ergens in de wijk een probleem was, keek iedereen meteen mijn richting uit.

Maar in de loop der jaren heb ik mijn wilde haren gelukkig verloren. Mijn moeder zei me namelijk dat, als ik geen betere punten haalde op school, ze me mijn grootouders niet zou laten bezoeken. Ik zou ook niet met de andere kinderen op reis mogen [met een programma dat kinderen van 7 tot 12 jaar uit de Westelijke Sahara de kans biedt om de zomer door te brengen bij een gastgezin in Europa, red].

Een andere wereld

Toen ik eindelijk voor het eerst naar Spanje kon, droomde ik ervan om bij mijn Spaanse gastgezin te kunnen blijven en in Spanje te studeren. De generatie die naar het buitenland op vakantie kon gaan, bes eft maar al te goed dat er ook een andere wereld mogelijk is. Dat stimuleert je nog harder. Het sterkt je ook in je overtuigingen. Maar ik kon niet in Spanje blijven.

En zo heb ik de basisschool en de middelbare school gedaan in de kampen. Daarna heb ik mijn studie een jaar stopgezet en heb ik mijn legerdienst volbracht.Tegenwoordig zijn mijn dagen goed gevuld. Ik werk als trainer en opvoeder. Als ik thuis ben, ga ik op bezoek bij mijn vrienden. We wisselen dan altijd van gedachten over allerlei onderwerpen, zoals de politiek of de veranderingen die zich voordoen in onze maatschappij.

Energie te over

Voor ons, voor al die mensen die alleen maar een leven als vluchteling hebben gekend, is het moeilijk om ons in te beelden dat we het nog jarenlang moeten uithouden in de kampen. 40 jaar in deze woestijnachtige omgeving, dat breekt je weerstand.

Maar na 40 jaar hier zie je ook dat de jongeren, ook al hebben ze nooit hun vaderland gekend, nog voldoende energie kunnen opbrengen. Elke dag opnieuw leven we met de hoop dat er zo gauw mogelijk een einde zal komen aan deze situatie. Elk jaar in april gaan er onderhandelingen in New York van start. En telkens weer is er die vernieuwde hoop dat er een oplossing zal komen en dat ons land onafhankelijk zal worden.

Hoopvol ondanks alles

Maar als onderhandelingen niet tot een oplossing leiden, zit er niks anders op dan onze toevlucht te nemen tot oorlog. En in dat geval moet ook ik de wapens opnemen. Ik hoop dat mijn generatie de hoop in leven houdt, want momenteel koesteren de jongeren van mijn leeftijd geen echte ‘levens’-hoop meer. Wat moet er van de generatie na ons worden? Op dit moment heb ik geen enkel toekomstproject. We zien wel waar de wind me brengt.

Het fotoproject waarvoor ik hier poseer, is een goed project. Een belangrijk project, ook. Onze situatie blijft onderbelicht in de media. Daarom moeten we er zelf de aandacht op vestigen. We moeten de wereld laten zien hoe het leven hier is. Ik kan me best inbeelden dat de foto's mensen in het buitenland misschien aanzetten om hulp te bieden.”