De uitdagingen van migratie

In 2015 gingen steeds meer mensen op zoek naar een veiliger en beter leven. Velen zetten koers naar de Europese grenzen, en daarom besliste de EU om strengere controles uit te voeren en de migratie “een halt toe te roepen”.  Door dit beleid zien migranten zich verplicht om in steeds hachelijkere omstandigheden hun tocht te ondernemen. 

Migratieakkoorden en mensenrechten

Om migranten te stoppen vooraleer ze het Europese grondgebied bereiken, sluit de EU akkoorden af met landen langs de Europese buitengrenzen. Zo hebben de Europese leiders in maart 2016 een akkoord gesloten met Turkije. De Griekse overheid mag daardoor alle illegale migranten die via Turkije Griekenland zijn binnengekomen, terugsturen naar Turkije. Maar in Turkije worden migranten uitgebuit en kinderen aan het werk gezet. Migranten die in Turkije een asielaanvraag willen indienen, zijn geenszins zeker van goede levensomstandigheden en van hun eigen veiligheid.

In april 2017 heeft Italië een deal gesloten met Libië, die ervoor moet zorgen dat migranten niet de Middellandse Zee op gaan. Maar duizenden migranten die in Libië geblokkeerd zitten, zijn het slachtoffer zijn van foltering, verkrachting en mensenhandel. Door migranten de toegang tot Italië te ontzeggen, blijft de nachtmerrie voortduren.

Teken de petitie 

Onmenselijke omstandigheden

Europa heeft ook zogenaamde hotspots ingericht in Griekenland en Italië (in onder andere Lampedusa en Lesbos). Die hotspots moeten de identificatie en de registratie van nieuwkomers vlotter aten verlopen, maar in de praktijk worden migranten er langdurig opgesloten in mensonwaardige omstandigheden: de kampen zijn overbevolkt, de hygiënische omstandigheden zijn ontoereikend, mensen moeten in de winter verblijven in simpele tenten.

Eenmaal de grens met Griekenland of Italië over, kozen veel migranten voor de Balkanroute. De grenzen op die route zijn sinds maart 2016 officieel gesloten. Maar wie zich er nog aan waagt, wacht een bijzondere onmenselijke behandeling. Getuigen hebben het over mishandeling, diefstal en een onmenselijke behandeling door politieagenten, grenswachters en andere ambtenaren.

Die slechte behandeling is vaak het gevolg tot van het pushback-beleid in bepaalde landen: de overheden doen er illegale pogingen om migranten het land uit te zetten, zonder hen de mogelijkheid te bieden om asiel aan te vragen. Daarmee maken ze zich schuldig aan een ernstige schending van de internationale en Europese rechtsregels.

Teken de petitie 

Migratie en ontwikkeling

De EU sluit ook akkoorden af met landen van herkomst. Die moeten de migranten verhinderen om te vertrekken. Zo gaat Europa partnerschappen op maat aan met Mali, Senegal, Ethiopië en Afghanistan. De partnerschappen omvatten een mix van positieve en negatieve stimulansen die de landen van herkomst ertoe moeten aanzetten samen te werken met de EU om “de migratiestromen te beheren”. Daarbij gaan deze landen voornamelijk hun eigen grenzen verstevigen.

Geld voor ontwikkelingshulp wordt ingezet als “stimulans”: de EU gaat landen die samenwerken meer ontwikkelingshulp toekennen. Landen die zich terughoudend opstellen, moeten het met minder doen. Zo wordt ontwikkelingshulp een drukkingsmiddel, terwijl die hulp in de eerste plaats zou moeten dienen om structureel armoede moet bestrijden en, in welk land ook, de hoogste noden moet lenigen.

Wil je meer over migratie te weten komen?

In ons dossier vind je alvast meer context en getuigenissen.