EU-Turkije-deal: twee jaar onmenselijk migratiebeleid aan onze grenzen

Contacteer ons

Nederlandstalige pers
Belinda Torres Leclercq
0472/55.34.43
belinda.torres-leclercq@oxfam.org

Franstalige pers
Sotiris Gassialis
0494/13.56.78
sotiris.gassialis@oxfam.org

Volg ons

OH-magazine
Abonneer je op het driemaandelijks magazine van Oxfam-Solidariteit, stuur een e-mail naar
oh-magazine@oxfamsol.be.

Twitter
Volg ons op Twitter

18/03/2018

Twee jaar na de deal tussen de EU en Turkije zitten duizenden mensen nog steeds vast op de Griekse eilanden. Als gevolg van het Europese migratiebeleid leven ze hier nog altijd in onzekerheid. Zoals Amal, 47 jaar, uit het Syrische Damascus. Ze is gevlucht voor de conflicten in haar geboorteland en heeft asiel aangevraagd in Griekenland. Momenteel leeft ze in het vluchtelingenkamp Moria op het eiland Lesbos, waar ze is aangekomen vanuit Turkije. Ze wacht al maanden. Nu doet ze een oproep aan de Europese leiders.

De lente verwarmt ons hart en lichaam. Maar Moria, het vluchtelingenkamp op Lesbos waar ik terechtkwam na mijn aankomst in Europa, is koud en voelt als een gevangenis. De tenten bieden geen bescherming tegen de ijzige wind of koude regen.

Lesbos is een prachtig Grieks eiland. Ik wil alle Europese politici uitnodigen om ons te bezoeken. Dat ze zelf onze honger en ontberingen kunnen zien. Dat ze begrijpen hoe het voelt dat jouw lot in de handen van een ander ligt.

Als ons lot in hun handen ligt dan betekent dat ook dat Europese leiders ons lot kunnen verbeteren: een humaner migratiebeleid kan ons helpen, beschermen en de ondersteuning geven die we verdienen.

Mijn verhaal komt overeen met die van miljoenen vluchtelingen uit Syrië en andere landen. Conflicten en vervolging hebben onze families uit elkaar gedreven, onze spullen ontnomen en onze prachtige steden onherkenbaar gemaakt.  Om te overleven zijn we gevlucht. Toen we eindelijk veilig waren in Griekenland werd ons verteld dat we moesten wachten, wachten onder inhumane omstandigheden. ‘Wachten’ is ons leven geworden.

Ik zit nu al zeven maanden op Lesbos en ik weet maar één ding zeker: ik zal hier nog lang blijven. Ik heb asiel aangevraagd in Europa, maar de volgende hoorzitting voor mijn zaak is pas over 18 maanden.

Ik ben geen uitzondering – 13.000 vluchtelingen zitten vast op de Griekse eilanden. We slapen in tenten die te koud zijn in de winter, en te heet in de zomer. We staan in lange rijen om eten te krijgen. We moeten ons wassen in een paar overstromende en smerige douchecabines, onveilig voor vrouwen en meisjes.

Onze toekomst glipt weg, terwijl we wachten tot onze zaak behandeld wordt.

Elke dag droom ik dat ik naar huis terug kan. Maar mijn thuis is een ruïne. Als ik denk aan thuis, dan denk ik aan dagelijkse dingen. ’s Morgens ging ik naar mijn werk in het ziekenhuis, ’s middags gaf ik Engelse les. Ik denk aan de picknicks in het park in het weekend met mijn familie. Of mijn wandelingen door Damascus met mijn vrienden. Ik ben geboren en getogen in Damascus; het was een prachtige plek. Maar het zijn nu alleen herinneringen.

Vluchteling zijn is geen keuze. Ik zit vast op Lesbos omdat Syrië onveilig is. De jarenlange gevechten hebben me geen andere keuze gegeven: ik ben hier zodat ik in leven kan blijven.

Als je vastzit op de eilanden, ben je verloren. Kijk maar naar het opvangkamp Moria: overvol, zonder goede informatievoorziening over hoe we verder kunnen met ons leven. Heb je een dokter, een advocaat of een vertaler nodig? Succes! Om informatie te horen over onze rechten of welke steun er aanwezig is, zijn we afhankelijk van overwerkte ambtenaren en andere vluchtelingen die net zo weinig weten. Niemand weet precies wat wel en niet waar is.

Door deze omstandigheden heb ik besloten me in te zetten door anderen te helpen. Via een training van een ontwikkelingsorganisatie heb ik geleerd hoe ik mensen die in dezelfde situatie als ik verkeren, kan ondersteunen door informatie te delen over hun rechten en mogelijkheden. Veel mensen weten niet dat er advocaten zijn om advies van te krijgen om het moeilijke asielproces te doorlopen. Ik help hen door hen aan de juiste mensen te linken. Of wanneer iemand naar de dokter moet maar geen vertaler heeft, ga ik met ze mee.

Zolang mensen vastzitten in Moria zal ik vrijwilligerswerk blijven doen. Het werk geeft mijzelf ook steun in deze moeilijke tijden.

Ik ben – we zijn allemaal – gevangen op Lesbos sinds de EU een deal heeft gesloten met Turkije, twee jaar geleden in maart 2016. Sinds de deal in werking trad, dwingt Griekenland asielzoekers om op het eiland te blijven in plaats van asiel te vragen op het vasteland of elders in Europa.

Dit beleid heeft maar een doel: om asielaanvragen in Europa te stoppen. Maar de Europese leiders zijn vergeten dat ook wij mensen zijn. Ze negeren dat een handjevol, smerige wc’s niet gedeeld kan worden door de duizenden mensen die leven in de overvolle kampen.

Ik heb zoveel ellende meegemaakt sinds ik in Europa ben. En het EU-beleid lijkt zich alleen maar te richten op het terugsturen van mensen zoals ik.

Als politici Moria zouden bezoeken, zou ik ze vragen waarom ze geloven in beleid dat leidt tot overvolle kampen en onveilige situaties voor vrouwen en kinderen. Als politici Moria zouden bezoeken, zou ik ze vragen of ze echt denken dat Moria de plek is waar ik thuishoor.