Geen geld, geen zorgverlening

Toen Chhatiya, een jonge Indische vrouw van ongeveer 23 jaar (ze weet niet wanneer ze precies geboren is), zwanger was van haar vierde kind, heeft ze moeten vechten om goede medische zorg te krijgen.  De opgestapelde kosten om haar baby in leven te houden, hebben haar gezin verder in de armoede geduwd.

Chhatiya en haar man hebben het niet breed. Als dagarbeider zonder vast inkomen verdient hij ongeveer anderhalve euro per dag. Ze maken deel uit van een gemarginaliseerde kaste en leven in een vervallen huis in Kaushal Nagar, een sloppenwijk in Patna (India) zonder toiletten of drinkbaar water.

Tijdens haar laatste zwangerschap ging ze naar een centrum voor eerstelijnszorg voor opvolging. Ze kreeg er een aantal medicijnen zoals ijzer- en foliumzuurtabletten, maar geen echografie omdat het centrum niet over de nodige apparatuur beschikt. In haar zevende maand maakte ze zich ongerust en wou ze toch een echografie laten doen. Daarvoor moest ze naar een privé ziekenhuis, wat haar een haast onoverkomelijk bedrag kostte.

Privé = onbetaalbaar

Voor de bevalling ging ze weer naar het centrum voor eerstelijnszorg. Pas geboren, reageerde haar babyzoontje niet op prikkels, ondanks de zorgen van de verpleegster. Omdat het centrum niet was uitgerust voor de nodige neonatale zorg, verwees de dokter haar opnieuw door naar een privé ziekenhuis.

Daar aangekomen, vroeg het ziekenhuis 5000 Indische roepies (€63) voor het de baby wou opnemen. Dat is meer dan wat het gezin in één maand tijd verdient. Ondertussen had ze al verschillende keren hoge transportkosten moeten betalen. Een taxirit kost al gauw 300 Indische roepies (€3,5). Chhatiya en haar man moesten bijgevolg een lening aangaan om het bedrag te kunnen ophoesten. Gelukkig reageerde de baby na één dag positief op de neonatale verzorging. Gerustgesteld wilden de ouders met hun baby het ziekenhuis verlaten, liefst zo snel mogelijk want ze konden de dagelijkse kosten onmogelijk blijven betalen. Tot hun grote verbazing weigerde het ziekenhuis hen de baby mee te geven. De verzorgingsploeg beweerde dat de baby niet genoeg hersteld was en probeerde op die manier het gezin extra te doen betalen voor bijkomende verzorging. Pas na veel aandringen mochten ze met hun baby naar huis keren.

 

Geïnstitutionaliseerde armoede

Het verhaal van Chhatiya is niet uniek. 60 miljoen andere Indiërs worden jaarlijks in de armoede gestort door de torenhoge gezondheidskosten. Dat zijn bijna twee mensen per seconde. De Indische overheid heft nauwelijks belastingen op het inkomen van de superrijken en heeft tegelijk één van de laagste budgetten ter wereld voor gezondheidszorg. Een extra belasting van 0,5% op het vermogen van de 1% allerrijkste Indiërs, zou de overheid genoeg geld opleveren om het jaarlijks budget voor gezondheidszorg met 50% te verhogen.

Vind je ook dat deze extreme ongelijkheid dringend moet stoppen?

Teken de petitie

India is overigens niet het enige land met een extreme ongelijkheid tussen rijk en arm. Uit ons nieuw rapport over ongelijkheid in de wereld blijkt dat de kloof tussen arm en rijk steeds groter wordt. Dat willen wij veranderen door multinationals aan te zetten eerlijk hun belastingen te betalen. Want zo komt er genoeg geld vrij voor openbare diensten zoals gezondheidszorg en onderwijs.

Wist je dat…

  • het fortuin van 1.900 miljardairs samen afgelopen jaar met €2 miljard per dag is toegenomen? Dat is een totale groei van 12% ten opzichte van 2018.
  • de 3,8 miljard mensen die de armste helft van de bevolking uitmaken, hun fortuin afgelopen jaar zagen dalen met meer dan €400 miljoen per dag? Dat is een daling van  11%.
  • er elke dag 10.000 mensen sterven omdat ze geen toegang tot gezondheidszorg hebben?
  • vandaag 262 miljoen kinderen niet naar school gaan?

Teken de petitie

Thema: