Wat doet Oxfam in Guatemala?

Oxfam en haar partners werken in Guatemala aan een sociale rechtsstaat, waarin de rechten van vrouwen, inheemse gemeenschappen en kleine boeren gerespecteerd worden. Hiervoor zijn andere machtsverhoudingen nodig, waarbij vrouwen en mannen participeren en mee kunnen beslissen. De sociale bewegingen worden sterker gemaakt en gestimuleerd om in dialoog te gaan met overheidsinstellingen. 

Driedubbel gediscrimineerd

Werken aan gelijke rechten voor vrouwen en mannen is pas mogelijk als vrouwen sterker staan en hun rechten kennen. Pas dan kunnen zij invloed uitoefenen op de overheid. Er moet ook geïnvesteerd worden in een mentaliteitsverandering, zodat de samenleving het geweld tegen vrouwen afwijst. Vooral tegen inheemse vrouwen en vrouwen op het platteland, want die worden dubbel of zelfs driedubbel gediscrimineerd. 

Rechten afdwingen

Oxfam en haar partnerorganisaties moedigen zowel vrouwen als inheemse volkeren aan om hun rechten af te dwingen. We zetten opleidingen op en ontwikkelen de nodige instrumenten. Via diverse creatieve technieken werken we bijvoorbeeld aan beeldvorming.

Beleidsbeïnvloeding

We stimuleren ook de uitwisseling van ervaringen tussen diverse organisaties op nationaal en regionaal vlak, want de coördinatie van de beleidsbeïnvloeding zorgt voor veel meer impact. Maar ook uitwisseling van ideeën over en ervaringen met onderhandelingstechnieken, communicatie- en mediawerk, het voeren van rechtszaken en het versterken van organisaties kan een grote meerwaarde hebben.

Inheems standpunt

Er gaat ook de nodige aandacht naar reflectie, onderzoek en analyse van het geweld op vrouwen vanuit het inheemse standpunt. Hoe kadert dit geweld binnen de tradities en waarden? Welke specifieke strategie kan deze vrouwen helpen om beter op te komen voor hun recht om te leven zonder geweld? Hoe kan ervoor gezorgd worden dat jonge vrouwen goed geïnformeerd zijn, mee nadenken en hun bijdrage leveren aan overleg?

Rijkdom

We streven ernaar dat de inheemse gemeenschappen, de plattelandsbevolking en meer bepaald vrouwen mee kunnen beslissen over de natuurlijke rijkdom, het gebruik van de grond en de landbouwproductie. Want zij spelen een belangrijke rol in de economische ontwikkeling en in de voedselzekerheid voor de hele bevolking.

Duurzaam landbouwmodel

Daarom vestigt Oxfam, samen met haar partners, de aandacht op twee probleemgebieden: de mijnontginning en de monocultuur. De ontginning is dikwijls niet in het belang van duurzame landbouw en houdt onvoldoende rekening met de rechten van de betrokken bevolking. De agro-industrie mikt op export en is een valse oplossing voor armoede en voedselgebrek. Wij steunen een ander landbouwmodel, gebaseerd op duurzaamheid, eerlijke handel, respect voor het milieu en een waardig inkomen voor de boeren.

Gemeenschappelijke agenda

Oxfam stimuleert haar partnerorganisaties om samen te werken op basis van een gemeenschappelijke agenda, zodat de hele bevolking geniet van de plattelandsontwikkeling. We oefenen mee druk uit. De gemeenschappen die door de mijnbouw getroffen worden, moeten voldoende geïnformeerd zijn. Zo kunnen zij het gevoerde beleid en de praktijken van de industrie evalueren. Via inspraak kunnen organisaties aandringen op meer en betere publieke investeringen in de landbouw. Ze kunnen efficiëntere strategieën ontwikkelen om hun rol in de voedselketen naar waarde te schatten. Want uiteindelijk verbetert dit de koopkracht van producenten en inheemse vrouwen.

Voorbereid op klimaatverandering en natuurrampen

De overheid moet ervoor zorgen dat de meest kwetsbare gemeenschappen zich kunnen wapenen tegen de klimaatverandering, en dat ze hun bestaansmiddelen kunnen veiligstellen. Oxfam ondersteunt organisaties en gemeenschappen met vorming om beter voorbereid te zijn. Maar de overheid moet de nodige middelen voorzien en de bevolking inschakelen bij de planning en het rampenbeheer.

Sneller reageren

Om rampen te voorkomen en er op voorbereid te zijn, streven we met onze partners naar structurele veranderingen op lange termijn. Openbare instellingen en diensten moeten sneller en meer gecoördineerd reageren, om het recht op leven van de kwetsbare bevolkingsgroepen veilig te stellen.